
ხარძეიშვილი შიო არქიმანდრიტი ქოზეფის მონასტერი, 1976-2006წწ
2006 წლის 10 ნოემბერს არქიმანდრიტის წოდებით – ყინწვისის წმინდა ნიკოლოზის სახელობის. მამათა მონასტრის წინამძღვარი, იღუმენი შიო (ხარძეიშვილი)
არქიმანდრიტი შიო ხარძეიშვილი… ნიკოლოზობას და შიო მღვიმელის ხსენების დღეს ყინწვისში მყოფს განსაკუთრებულად გვტკივა ეს გამორჩეული მოძღვარი.
მასთან ეს საუბარი 2006 წლის ივლისში ჩავწერე, 2006 წლის 19 ნოემბერს გარდაიცვალა. მაშინ იგი ყინწვისის მამათა მონასტრის წინამძღვარი იყო, სადაც განისვენებს.



1997 წლის 30 მარტს იეროდიაკონი შიო (ხარძეიშვილი) ხაშურის წმ. იოანე ნათლისმცემლის საკათედრო ტაძარში ხელდასხმულ იქნა მღვდლად.
29 წელი შესრულდა მამა შიოს მღვდლად კურთხევის დღიდან. 30მარტი 2026 წელი.

არსებობს სულიერი კავშირები, რომლებიც წუთისოფლის საზღვრებს სცილდება და მარადისობაში კიდევ უფრო ღრმავდება. ამის საოცარი მაგალითია ორი გამორჩეული მოძღვრის — არქიმანდრიტ შიოსა (ხარძეიშვილი) და სქემარქიმანდრიტ საბას (ჟღენტი) ცხოვრება და დღეს უკვე მათი ზეციური მემკვიდრეობა.
მამა საბა მამა შიოს სულიერი შვილი იყო. როდესაც მამა შიო სრულიად ახალგაზრდა, 30 წლის ასაკში მიიცვალა, ეს უდიდესი ტკივილი და დანაკლისი აღმოჩნდა ყველასთვის. მაგრამ სულიერმა შვილობამ სიკვდილზე ძლიერი სიყვარული შვა: მამა საბამ თავისი მოძღვრის ხსოვნისა და საფლავის გარშემო, წმინდა შიო მღვიმელის სახელობის ტაძარი აღაშენა. ასე მოექცა მამა შიოს საფლავი ეკლესიის წიაღში, სადაც ყოველი ლიტურგიისას უსისხლო მსხვერპლი შეიწირება.
მამა საბა მთელი ძამის ხეობისთვის ნამდვილი ხევისბერი და სულიერი ბურჯი გახლდათ. მან უამრავი ეკლესია-მონასტრის მშენებლობაში მიიღო მონაწილეობა და დაუღალავად შრომობდა ხეობის სულიერი აღორძინებისთვის. თუმცა, მისი მიწიერი მოღვაწეობის დაგვირგვინებად იქცა ის ერთი კონკრეტული მონასტერი, სადაც სიცოცხლის ბოლოს ერთად 4 ტაძარი აღმართა.
უფლის განგებულება კი საოცარია. როდესაც თავად მამა საბამაც დაასრულა მიწიერი ღვაწლი, უფალმა მასაც ზუსტად ისეთივე საზღაური მიაგო, როგორიც მან თავის მოძღვარს მიაგო: მისი საფლავიც თავისივე აშენებულ ტაძარში მოექცა, რომელიც წმინდა საბა განწმენდილის სახელზე იკურთხა.
სულიერი მამების საფლავები ქრისტიანისთვის ცივი ქვა არ არის. როდესაც მათ საფლავებთან მიდიხარ, იქ სიცივე კი არა, საოცარი სულიერი ნუგეში და სითბო იგრძნობა. საფლავზე მისვლა, მოწესრიგება და პატივის მიგება მხოლოდ ჩვენი მხრიდან გაღებული მცირედი მოვალეობა როდია — ეს არის ცოცხალი შეხვედრა მამებთან, სადაც სანაცვლოდ მათგან უხილავ ლოცვას, სულიერ გაძლიერებასა და კურთხევას იღებ. მათ საფლავებთან მიახლოებისას სული აშკარად გრძნობს, რომ ისინი არ მომკვდარან, არამედ მარადიულ ტაძარში გადასახლდნენ და ზეციური იერუსალიმიდან უფრო მეტი ძალით მფარველობენ თავიანთ სამწყსოს.
მათი საფლავები დღესაც ცოცხალი მადლის წყაროა — იქ ყოველდღიურად უამრავი ადამიანი მიდის, ვინც სულიერ ნუგეშს, შვებასა და იმედს ეძებს. დაუღალავი ლოცვისა და მათი ზეციური მეოხების შედეგად, მრავალი სასწაულიც აღსრულებულა, რაც კიდევ ერთხელ მოწმობს, რომ უფლის წინაშე გარდაცვლილნი არ არსებობენ — ისინი ცოცხლები არიან და კვლავინდებურად შეეწევიან ყველას, ვინც მათ დახმარებას სთხოვს.