დეკანოზი კონსტანტინე სუხიაშვილი 1867-1945 (გაგრძელება)

ჭალის წმ. ნიკოლოზის სახ. ტაძარში დაინიშნა. 1872 წელს გათავისუფლდა მთავარხუცესის პოსტიდან. 1885 წელს კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღმდგენელი საზოგადოების მესამე განყოფილების წევრად აირჩიეს. 1899 წლის 14 ოქტომბერს ქართული პრესა წერდა: „9 ოქტომბერს, ღამის მატარებლით აქ მობრძანდა ალავერდის ეპისკოპოზი კირიონი, რომელმაც მეორე დღეს, ათ ოქტომბერს, კეთილ ინება და რკინის გზის ეკლესიაში აკურთხა დეკანოზათ ზემო-ჭალის (დღეს ხაშურის ერთ-ერთი უბანი) ეკლესიის მღვდელი, მამა მათე სუხიევი.

კურთხევაზე დაესწრნენ მრავალი ხალხი. ვუსურვებთ მამა მათეს ამა წარმატებას ხანგრძლივის სიცოცხლით". ზემო ჭალის წმ. ნიკოლოზის სახ. ტაძარში დეკ. მათესთან ინახებოდა პარხლის  ოთხთავი, რომელიც 1898 წელს მიაკვლია ექვთიმე თაყაიშვილმა და აქვე შეისწავლა. 1901 წლის 18 სექტემბერს, მოხუცებულობის გამო, შტატიდან გადადგა. დეკ. მათე 1910 წლის 1 ივნისს გარდაიცვალა. დაასაფლავეს 4 ივნისს, ხაშურის სასაფლაოზე. დაჯილდოებული იყო: 1869 წლის 9 ივლისს საგვერდულით; 1877 წელს სკუფიით; 1881 წლის 31 დეკემბერს რუსეთის წმ. სინოდის მადლობის ფურცელით; 1882 წლის 6 მაისს კამილავკით; 1883

წელს წითელი ჯვრის საზოგადოების სამახსოვრო ჯვრით; 1890 წლის 1 აპრილს სამკერდე ოქროს ჯვრით; 1899 წლის 15 მაისს დეკანოზის წოდებით. დეკანოზი კონსტანტინე ჯერ გორის სასულიერო სასწავლებელში სწავლობდა, რის შემდეგაც მამამ იგი თბილისის სასულიერო სემინარიაში მიაბარა, რომელიც 1890 წელს წარმატებიც დაასრულა. 1890 წლის 13 ნოემბრიდან სამრევლო-საეკლესიო სკოლის პედაგოგია. 1892 წლის 22 თებერვალს იგი დიაკვნად აკურთხეს და თბილისის კადეტთა კორპუსის სასწავლებლის კარის ეკლესიაში დაინიშნა. მასვე დაევალა იმავე სასწავლებელში უმცროსი კლასების მასხავლებლობა.

1899 წელს მღვდლად დაასხეს ხელი და ქ. ელიზავეტოპოლში (ახლ. ქ. განჯა) მდგარი შემახის 261-ე ფეხოსანი ბატალიონის სარეზერვო პოლკის სამხედრო ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა. იყო 66-ე ფეხოსანი დივიზიის მთავარხუცესი. განჯაში მსახურობის პერიოდში იყო განჯის ექვსკლასიანი სამოქალაქო სკოლისა და განჯის წმ. ნინოს სასწავლებლის საღვთო სჯულის პედაგოგი. 1906 წელს კამილავკა ეწყალობა. 1910 წელს შემახის 250-ე ფეხოსანი პოლკის ტაძრის და 52-ე ფეხოსანი დივიზიის მთავარხუცესია. 1911 წელს სამკერდე ოქროს ჯვარი მიიღო. 1913 წლიდან ახალი ბიაზეთის 207-ე ფეხოსანი პოლკის ტაძარშია. 1916 წელს ენქერი მიიღო. 1917 წელს წმ. ვლადიმერის III ხარისხის მახვილებიანი ორდენით დაჯილდოვდა. 1918 წელს კი საქართველოში დაბრუნდა. 1922 წელს მცხეთა-თბილისის ეპარქიაში, მცხეთის ოლქის მთავარხუცესის მოვალეობის შემსრულებლად ჩანს და სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძრის კრებულშია. 1923 წლის 26 სექტემბერს დეკანოზი კონსტანტინე საქართველოს ეკლესიის დროებით მმართველს ურბნელ ეპ. ქრისტეფორეს (ციცქიშვილი) წერდა: „სარწმუნო წყაროდან შევიტყე, რომ ამ ახლო ხანში უნდა განთავისუფლდეს სოფ. პრიუტის სამრევლო. როცა ეს შესრულდება, გთხოვთ, ეს სამრევლო

მომცეთ მე. ზემო ხსენებული ცნობის ასრულებამდე, გთხოვთ, მიბოძოთ ქ. თბილისის რომელიმე თავისუფალი სამრევლო, შვიდი თვის უადგილობამ სიცოცხლე გამიმწარა". იმავე დღეს თბილისის მიქაელ მთავარანგელოზის სახ. ტაძრის წინამძღვრის თანამდებობის აღმასრულებლად დანიშნეს. 1923 წლის 10 ნოემბერს დეკ. კონსტანტინე ეპ. ქრისტეფორეს ახალ წერილს უგზავნის: „უმორჩილესად გთხოვთ, გამათავისუფლოდ მთავარანგელოზთა ტაძრის წინამძღვრის თანამდებობიდან, ვინაიდან არსებულ პირობებში ეს შეუსრულებელია, სამსახური და არსებობა ხომ ყოვლად შეუძლებელია ჩემთვის“. იმავე წლის 14 ნოემბერს გაათავისუფლეს და ტაძარი მიაწერეს პეტრე-პავლეს ეკლესიას. 1924 წელს ალავერდის ეპარქიაში განამწესეს, სადაც 1925 წელსაც მსახურობდა. 1926 წლიდან ურბნისის ეპარქიაში გადაიყვანეს და ხაშურის წმ. იოანე ნათლისმცემლის სახ. ტაძრის წინამძღვრად დაინიშნა. იმავე წელს ურ-

6-2  საპატრიარქოს უწყებანი N6 14-20თებერვალი 2019წ გვ.19

დეკანოზი კონსტანტინე სუხიაშვილი 1867-1945 (გაგრძელება)

ბნისის ეპარქიის ალი-სურამის ოლქის მთავარხუცესად აირჩიეს. 1927 წლის 21-27 ივნისს დეკ. კონსტანტინე, როგორც ურბნისის ეპარქიის დელეგატი, მონაწილეობდა საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის მეოთხე საეკლესიო კრებაზე. 1930 წელს ხელისუფლებისგან შევიწროებული დეკანოზი კონსტანტინე იძულებული გახდა ქ. ხაშური მიეტოვებინა და თავშესაფარი თბილისში ეძებნა. სიცოცხლის უკანასკნელი 15 წელიწადი მას აღარ უმსახურია. ყოფილი დეკანოზი 1945 წლის 3 იანვარს  გარდაიცვალა. დაკრძალულია ვაკის სასაფლაოზე

მეუღლესთან და შვილებთან ერთად. მისი ერთ-ერთი შვილიშვილი ასე იგონებს პაპას უკანასკნელ წლებს: „კოტე პაპა იყო ლამაზი მოხუცებული, მაღალი, გამხდარი, მხრებში გამართული. კვირაობით გამოეწყობოდა ხოლმე თეთრ კოსტუმში და ვარდების თაიგულით ხელში მიდიოდა სტუმრად კათოლიკოს-პატრიარქ კალისტრატესთან (ცინცაძე), რომელთანაც აკავშირებდა მეგობრობა სასულიერო სემინარიაში სწავლის

დროიდან. პაპაჩემის გარდაცვალებიდან სამი ათეული წლის შემდეგ მოხდა ასეთი ამბავი: მათი შვილიშვილები მარინე წილოსანი და ვატო ქართველიშვილი შეუღლდნენ (ვატოს ბებია, ეკატერინე, კალისტრატეს ქალიშვილი იყო). კოტე პაპა იყო თბილი და მოსიყვარულე, გვაჩვევდა შრომას, წიგნის სიყვარულს, პატიოსნებას. საბჭოთა წყობილება საშინლად სძულდა. 1944 წელს მამაჩემი, ნიკოლოზი, კომუნალური მეურნეობის სამინისტროს კოლეგიის წევრად უნდა დაემტკიცებინათ, რის გამოც სასწრაფოდ მიიღეს კომუნისტური პარტიის წევრად. ეს რომ პაპამ გაიგო, საშინლად განრისხდა. პირველად და უკანასკნელად ვნახე პაპაჩემი ასეთი განრისხებული, მახსოვს, როგორ ყვიროდა„შენც ამ ჯიბგირებს უნდა შეუერთდეო“. პაპა მალევე გარდაიცვალა და მამაჩემს ეს ნაბიჯი ვერ აპატია“. 1892 წლის იანვარში კონსტანტინემ ჯვარი დაიწერა თამარ კორინთელზე (1874-1946წწ.). ჰყავდათ ხუთი შვილი: ელენე (1893-1977წწ., თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რუსული ენის კათედრის დოცენტი. მისი მეუღლე იყო მეფის არმიის პოლკოვნიკი დათიკო მაჭავარიანი. იგი მეთაურობდა იუნკერების ერთ-ერთ რაზმს ტაბახმელასთან მეთერთმეტე არმიასთან ბრძოლისას. საქართველოში საბჭოთა წყობილების დამყარების შემდეგ ემიგრაციაში წავიდა. გარდაიცვალა 1932 წელს. დაკრძალულია ქ. ვილნიუსის 1 სასაფლაოზე); მარიამი (1895-1981წწ., იყო თბილისის ზ. ფალიაშვილის სახ. ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრის დამსახურებული არსტისტი. ასრულებდა მეცოსოპრანოს პარტიებს); სოფიო (1897-199ვწწ., მოსკოვში უმაღლესი სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ იქვე დარჩა საცხოვრებლად. სპეციალობით იყო ეკო-

6-3  საპატრიარქოს უწყებანი N6 14-20თებერვალი 2019წ გვ.20

დეკანოზი კონსტანტინე სუხიაშვილი 1867-1945 (დასასრული)

ნომისტი. მუშაობდა ეკონომიკის სამინისტროში. 3 1990 წელს დაბრუნდა სამშობლოში); ნიკოლოზი (1900-1981წწ., 1926 წელს დაამთავრა საქართვე- წლის ინდუსტრიული ინსტიტუტი და მუშაობა დაიწყო წყალთა მეურნეობის სამმართველოს სისტემაში. 1940 წლიდან მუშაობდა კომუნალური მეურნეობის სამინისტროში. 1950- 1975 წლებში იყო ამ სამინისტროს მინისტრის პირველი მოადგილე. მეუღლე ვასილიდა ფანცხავა (1903-1990წწ.); ნინო (1905-1988წწ., დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. მისი მეუღლე იყო აგრონომი ნიკო ფიცხელაური). სამივე უფროსმა ქალიშვილმა უმაღლესი განათლება მოსკოვში მიიღო.