დეკანოზი დიმიტრი აბრაამის ძე ზოტიკაშვილი 1813-1867წწ

დეკანოზი დიმიტრი აბრაამის ძე ზოტიკაშვილი/ ზოტიკაძე 1813 წელს ქართლში, დუშეთის მაზრაში, სოფ. ქაისხევში აზნაურობის მაძიებლის ოჯახში დაიბადა. მათი გვარის წარმომავლობის ისტორია ასეთია. 1781 წლის საარქივო მასალებში მითითებულია, რომ იმერეთიდან ქაისხევში (დუშეთის რაიონი) მღვდელი ზოტიკე პეტრეს ძე ფისაძე ჩასახლდა. მისმა ვაჟმა, ბარნაბემ დასაბამი დაუდო ზოტიკაშვილების გვარს. იგი ერეკლე მეფემ ქაისხევის მოურავად დანიშნა. არსებობს საბუთი, სადაც 1804 წელს რუსთა წინააღმდეგ დუშეთის მხარის მთიელთა აჯანყების სათავეში მდგომი უფლისწული ფარნაოზი (ერეკლე II-ის ვაჟი), ბარნაბე ზოტიკეს ძეს სწერდა: „რუსებს რომ ამოსდგომიხარ გვერდში, ნეტავ ვიცოდე, რა სიკეთე გაგიწიეს მაგათა, რით მოგხიბლეს, ან რასა გპირდებიან, რომ ადგილიდან აღარ იძვრი. თუ დღეს კაცად ითვლებით და ქვეყანაზე რამე ფასი გდევთ, ეს ხომ ჩვენი ოჯახის წყალობით. მაშ, დაუყოვნებლივ გვეახელ, გვემსახურე და ძველებური წყალობა არ მოგაკლდებაო“ (დოკუმენტი სრული სახით დუშეთის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში ინახება). პირველად გვარი ზოტიკაძე-ზოტიკაშვილი 1810 წელს გვხდება. ამ ბარნაბეს ვაჟი ან ძმა უნდა ყოფილიყო მღვდელი აბრაამი, რომელიც დიმიტრის მამა გახლდათ. 1850 წლის 6 დეკემბრის ბრძანების საფუძველზე მღვდელ დიმიტრის აზნაურობა მიენიჭა. იგი იხსენიება 1850 წელს სანკტ-პეტერბურგში გამოცემულ ე.წ. „ბარხატნაია კნიგაში“, სადაც ჩამოთვლილია საქართველოს აზნაურები. დიმიტრიმ წარჩინებით დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია. 1839 წლის 7 სექტემბერს იგი თელავის სასულიერო სასწავლებელში პირველი კლასების მასწავლებლად დაინიშნა. ამასთანავე მაღალ კლასებში ოსური ენის სწავლება დაევალა. 1841 წლის 1 ოქტომბრიდან 1842 წლის 26 აპრილამდე და 1842 წლის 11 სექტემბრიდან 1843 წლის 1 ივლისამდე მეორე კლასებსაც ასწავლიდა. 1843 წლის 24 აგვისტოს გორის სასულიერო სასწავლებელში ქვედა განყოფილებების პედაგოგად გადაიყვანეს. 1843 წლის 30 სექტემბერს თბილისის სასულიერო სემინარიის მმართველობამ თელავის სასწავლებელში ნაყოფიერი პედაგოგიური მოღვაწეობისათვის მადლობა გამოუცხადა. 1845 წლის 23 სექტემბერს საქართველო ეგზარქოსმა ისიდორემ (ნიკოლსკი) დიაკვნად აკურთხა, იმავე წლის 26 სექტემბერს მღვდლად დაასხა ხელი და ნუხის სამი მღვდელმთავრის სახ. ტაძრის წინამძღვრად დანიშნა. 1846 წლის 16 იანვარს ნუხის სამაზრო სასწავლებელში საღვთო სჯულის პედაგოგად დაადგინეს. 1847 წლის 16 აგვისტოს შემახის წმ. ნიკოლოზის სახ. საკათედრო ტაძარში გადაიყვანეს (თუმცა შტატით ერევნის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის საფარველის სახ. საკათედრო ტაძარს მიაწერეს და იქ მეორე მღვდლის ადგილზე ითვლებოდა) და იქაც მასწავლებლად დაინიშნა. 1848 წლის 30 აპრილს შემახის წმ. ნინოს სახ. სკოლაში გადაიყვანეს. 1848 წელს შემახის სისხლის სამართლის სასამართლოსა და სამოქალაქო სასამართლოში მუდმივ დეპუტატად აირჩიეს. 1848 წლის 26 ივლისს საგვერდულით დაჯილდოვდა. 1849 წლის 20 ივნისს წმ. ნინოს სასწავლებელში ნაყოფიერი მოღვაწეობისათვის

1-1 საპატრიარქოს უწყებანი N1 16-30იანვარი 2020წ გვ.24

დეკანოზი დიმიტრი აბრაამის ძე ზოტიკაშვილი

1813-1867 (დასასრული)

თავადის ქალმა ელისაბედ ვორონცოვმა ვერცხლით შემკული ვაზით დააჯილდოვა. 1851 წლის 21 აპრილს სკუფია უბოძეს. 1853 წლის 17 დეკემბერს ქრისტიანულ სჯულზე მრავალი მალაკნისა და სხვა წარმართის მოქცევისათვის სამოქალაქო მმართველობამ ოქროს საათით დააჯილდოვა. 1853 წელს შემახის ახალი საკათედრო ტაძრის აღმშენებელი კომიტეტის წევრად აირჩიეს. 1854 წლის 18 იანვარს შემახის წმ. ნინოს სახ. სასწავლებელი ოთხკლასიან უმაღლეს სასწავლებლად გადაკეთდა და იქაც საღვთო სჯულის სწავლება დაევალა. 1854 წლის 20 ივლისს აღნიშნული სასწავლებლის რევიზიის დროს კავკასიის სასწავლო ოლქის სამზრუნველოს ხელმძღვანელობის მხრიდან მადლობა გამოეცხადა. 1854 წლის 3 თებერვალს სახ. II ხარისხის ორდენით დაჯილდოვდა. 181 მალაკნის მონათვლისთვის წმ. ანას 1858 წლის 14 აპრილს კამილავკა ეწყალობა. 1859 წლის 8 სექტემბერს დეკანოზის წოდება მიენიჭა. 1859 წლის 24 ნოემბერს მიწისძვრის გამო იმდენად დაზიანდა შემახის გუბერნია, რომ იგი გაუქმდა და შეიქმნა ბაქოს გუბერნია. ამის გამო, სამოქალაქო მმართველობა ქ. ბაქოში გადავიდა. დეკ. დიმიტრი ბაქოს წმ. ნიკოლოზის სახ. ტაძრის წინამძღვრად დაინიშნა, რომელიც 1858 წლის 4 მაისს იკურთხა. მასვე დაევალა ბაქოს ოთხკლასიან სასწავლებელსა და ბაქოს წმ. ნინოს სახ. სკოლაში საღვთო სჯულის სწავლება. 1860 წელს ბაქოს ციხესიმაგრეში არსებული სკოლის საღვთო სჯულის მასწავლებლადაც დაინიშნა. 1860 წელს მიიღო ჯილდო -–- ყირიმის ომის (1853-1856) სამახსოვრო წმ. ვლადიმერის ლენტიანი ბრინჯაოს ჯვარი. 1862 წელს ბაქოს საკათედრო ტაძართან საკვირაო სკოლა გახსნა, სადაც თავადვე ასწავლიდა. 1863 წლის 13 აპრილს სამკერდე ოქროს ჯვარი მიიღო. 1865 წლის 13 სექტემბერს ოთხკლასიანი სასწავლებელი პროგიმნაზიად გადაკეთდა და აქაც საღვთო სჯულის სწავლება დაევალა. 1865 წლის 31 იანვარს კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღმდგენელი საზოგადოების მეოთხე განყოფილების წევრად აირჩიეს. დეკანოზი დიმიტრი 1867 წლის 30 მარტს მოულოდნელად გარდაიცვალა. იგი საკმაოდ ახალგაზრდა წავიდა ამქვეყნიდან. უწმინდესი და უნეტარესი, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი კირიონი (საძაგლიშვილი) მის შესახებ სწერდა, რომ დეკანოზ დიმიტრის პატიოსანი და უმწიკვლო მოღვაწეობისათვის ბაქოში წმინდანად სთვლიდნენ. მოძღვარს დარჩა მეუღლე ელენე გრიგოლის ასული (დაბ. 1826წ.) და შვილები: კონსტანტინე (დაბ. 1840წ.), ალექსანდრე (დაბ. 1843წ.), ანა (დაბ. 1848წ.), ეკატერინე (დაბ. 1850წ.), ნინო (დაბ. 1852წ.), ალექსანდრა (დაბ. 1855წ.), ვლადიმერი (დაბ. შვი, ოლღა (დაბ. 1862წ.), ნადეჟდა (დაბ. 1865წ.).