„როგორ შემიძლია სხვებს საჭმელი წავართვა, როცა მე ვზივარ, ვჭამ და ვუყურებ, როგორ ვჭამ მშიერთა წილს? ჩემი სინდისი ამას არასდროს მომცემს!“

ლავრენტი მიხაილის ძე ნონიკაშვილი (1896, ტფილისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია - 10 მაისი, 1920, ტფილისის გუბერნია, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა) - მართლმადიდებელი, ტფილისის გუბერნიის გლეხის ოჯახიდან, პირველი მსოფლიო ომისა და სამოქალაქო ომის ვეტერანი, რომელიც დაიჭრა.

დაიბადა გორის ოლქის სოფელ ხიდისთავში, ადრეულ ასაკში დაკარგა მამა და დედამ გაზარდა. ბავშვობიდან ჭიდაობაში იყო და სოფლის ტურნირებში მონაწილეობდა. დაამთავრა გორის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძართან არსებული სამრევლო სკოლა.

1914 წელს მობილიზაციის გამოცხადებისთანავე, 18 წლის ასაკში, იგი რიგითად გაიწვიეს რუსეთის საიმპერატორო არმიის 121-ე მარშის სარეზერვო ბატალიონში, სადაც 1914 წლის აგვისტოდან დასავლეთის ფრონტზე ბრესტ-ლიტოვსკისთვის ბრძოლებში იბრძოდა. 1915 წლის 11 სექტემბერს, ტულაში, მიასნოვსკის სამხედრო ჰოსპიტალში, ფეხის დამწვრობით საავადმყოფოში მოათავსეს (ამონაწერი წითელი ჯვრის სერტიფიკატიდან). იმავე წლის სექტემბერში გაწერეს. 1915 წლის 15 დეკემბერს დაიჭრა და სამკურნალოდ ტულაში, 41-ე კომბინირებულ ევაკუაციის ჰოსპიტალში გაგზავნეს.

პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, ის გორში დაბრუნდა. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამყარებისთანავე, ეროვნულ გვარდიაში შევიდა და მოგვიანებით ძველ გვარდიაში გადაიყვანეს.

ქვეყანაში შიმშილობისა და საკვების დეფიციტის გამო, იგი ევროპიდან და შეერთებული შტატებიდან გორის ოლქში შემოსული საკვების განაწილების უფროსად დაინიშნა. დედა ხშირად მოუწოდებდა, რომ შეძლებისდაგვარად, სახლში ცოტა მეტი წაეღო, ვიდრე სხვების დაურიგებდა, რაზეც ის ყოველთვის გამომწვევად პასუხობდა: „დედა, როგორ შეგიძლია ასეთი რამ თქვა? როგორ შემიძლია სხვებს საჭმელი წავართვა, როცა მე ვზივარ, ვჭამ და ვუყურებ, როგორ ვჭამ მშივრების საჭმელს? ჩემი სინდისი არასდროს მომცემს ამის უფლებას!“

1920 წლის 10 მაისს, სამოქალაქო ომის დროს, გორის ოლქში წითელი არმიის ბანდიტების ხშირი თავდასხმების გამო, ის სოფელ თხინალაში გაგზავნეს არეულობის ჩასახშობად. წითელი არმიის მიერ მოსყიდულმა ბანდიტებმა, ტიგიშვილ-ქარქიშვილის მეთაურობით, ისარგებლეს სიტუაციით და სოფლების ძარცვა დაიწყეს. ძველი გვარდიის მეთაურის, ილია ჩიხლაძისა და ილია ლოტიშვილის მეთაურობით, ლავრენტი მიხეილის ძე ნონიკაშვილი გმირულად დაიღუპა უთანასწორო ბრძოლაში. (მასალები მოწოდებულია პროექტით „საქართველოს პროსოპოგრაფია“)

ბანდიტები მკვლელობით არ დაკმაყოფილდნენ;  ცხედრის დაბრუნებისთვის ფულს ითხოვდნენ და ლავრენტის დედას ნაწილებად გაუგზავნეს. შემდგომში მან მეტყველება დაკარგა და მალევე ფსიქიკური აშლილობით გარდაიცვალა, რის შედეგადაც მეორე ვაჟი, შალვა, ობოლი დარჩა.

გარდაცვლილის ხსოვნის პატივსაცემად, საქართველოს დემოკრატიულმა რესპუბლიკამ გარდაცვლილის ოჯახს მიწის ნაკვეთი გამოუყო სახლის ასაშენებლად და მეურნეობის გასაშენებლად.

ლავრენტი მიხაილის ძე  უშვილოდ გარდაიცვალა, დაუქორწინებელი, მთელი ცხოვრება შეყვარებული, მშობლიურ სოფელში რუსული ენის მასწავლებელზე დაქორწინება ჰქონდა დაგეგმილი. იგი მშობლიურ სოფელ ხიდისთავში დაკრძალეს.