გარეკახელი ბედიაშვილების ოჯახი

ქალბატონი თინათინ ბედიაშვილი თავის ნაშრომში „საგარეჯოს რაიონში მოღვაწე სასულიერო პირები“ ბედიაშვილების გვარის შესახებ წერდა: „ზეპირი გადმოცემის მიხედვით ბედიაშვილების წინაპრები წამოსული არიან ბედიის მონასტრიდან. მონასტრის მსახურებსა და იქ მაცხოვრებლებს ბედიას-შვილებს ეძახდნენ. ისტორიული მასალების თანახმად, ოსმალების შემოსევების შედეგად, რომლებიც აფხაზეთისა და სამეგრელოს ტერიტორიაზე ტყვეებად ყიდდნენ ქართველებს, იძულებუ- ლი იყო ქართველი მოსახლეობა გამოქცეულიყო იმერეთსა და აღმოსავლეთ საქართველოში. ნაწილი ბედიას-შვილებისა დასახლდა ხარაგაულის რაიონსა და სამხრეთ საქართველოში, ნაწილი კი გარეჯაში და სოფ. ნინოწმიდაში. წერილობითი წყაროებიდან 1672 წელს, პირთა, ანოტირებული ლექსიკონი, ვინმე ბედია, რომელიც ადრე ლუარსაბ ბატონიშვილს ეკუთვნოდა, მისი გარდაცვალების შემდეგ ეს ბედია თავის მსახურად აუყვანია ქართლკახეთის მეფე სნაზარალი-ხანს, შემდეგ კი მას დავით გარეჯის წინამძღვრისათვის უჩუქებია და დაუსახლებიათ გაღმა თვალში ვინმე დარისპანაშვილის მეზობლად. ამ ბედიას ჰყოლია შვილები: გიორგი, პეტრე და ნასყიდა. ამ ბედიამ დააფუძნა ბედიაშვილის გვარი. ისინი იყვნენ სამონასტრო გლეხები და დავით გარეჯის მონასტერს ემსახურებოდნენ, 1721 წლის აღწერის დავთრებში საგარეჯოში უკვე მოიხსენიებიან ბედიაშვილები“. 1780 წლის ერთ სიგელში მოხსენიებულია ნინოწმიდის სახლთუხუცესი ბედიაშვილი ივანე, რომელიც ასევე იხსენიება, როგორც საგარეჯოს ნაცვალი 1792 წლის განჩინებაში გოდერძი ქურხულისა და პაპუა დრეიძის მამულის საქმეზე. არსებობს მეფე ერეკლე II-ის სიგელი მისივე ხელით დაწერილი ხბოს ტყავზე, სადაც მეფე ბედიაშვილს საუკეთესო ბრძოლისთვის დავით-გარეჯის ტერიტორიაზე მიწების გადაცემით აჯილდოებს. XI ს-ში გადაწერილ იოანე ოქროპირის „მათეს სახარების თარგმანებზე"“, რომელიც გარეჯის ნათლისმცემლის მონასტერში ინახებოდა, არის XVIII ს-ის მინაწერები, რომელთაგან ერთ-ერთი გახლავთ შემდეგი: „ქ. მე, ბედიაშვილი ანტონ დიაკონი, ეკო...“.

ეს ანტონი შემდეგში გახდა მღვდელი და საგარეჯოს ერთ-ერთ ტაძარში მსახურობდა. მისი შთამომავლები გახლდნენ აქ წარმოდგენილი ბედიაშვილები. მღვდელი ექვთიმე ანტონის ძე ბედიაშვილი 1788 წელს სოფ. საგარეჯოში, მღვდლის ოჯახში დაიბადა. ქართულ ენაზე წერა-კითხვა და საეკლესიო ტიბიკონი გარეჯის წმ. იოანე ნათლისმცემლის სახ. მონასტერში ისწავლა. 1812 წლის 20 აპრილს რუსთველ-ნინოწმინდელმა მიტროპოლიტმა სტეფანემ (ჯორჯაძე) დიაკვნად აკურთხა. 1814 წლის 8 სექტემბერს თელავისა და ალავერდის მთავარეპისკოპოსმა დოსითეოსმა (ფიცხელაური) მღვდლად დაასხა ხელი და საგარეჯოს წმ. გიორგის სახ. ტაძარში განამწესა. 1818 წელს აღმოსავლეთ საქართველოში შტატების დალაგების შემდეგ საგარეჯოს წმ. იოანე ნათლისმცემლის სახ. ტაძარში მედავითნის შტატში დაინიშნა. 1827 წელს ყარაბულახის წმ. ნიკოლოზის სახ. ტაძრის წინამძღვრობა შესთავაზეს, რაზედაც უარი განაცხადა. მთავარხუცესმა მისი უარი ასე ახსნა: „არ ინდომა ყარაბულახში წასვლა, რომელ იგი არის რა მომვლელი თავის სახლისა და არავინა ჰყავს სხვა სახლში მამათაგანი, რომელსაც შეეძლოს ყურისგდება მცირე წლოვანთა ობლებთა და დაიჭიროს თვალყური მის მამულზე, რომელიცა არის ვენახი და სახნავი მიწები“. მეუღლე სოფიო დავითის ასული (დაბ. 1793წ.) და შვილები: ლუკა (დაბ. 1815წ.), მღვდელი ეფრემი/ევგრაფი (დაბ. 1817წ.), დავითი (დაბ. 1819წ.), გლახა (დაბ. 1828წ.), მღვდელი იოანე (1831-1907წწ.). მისი ვაჟებიდან სასულიერო პირი გახდა ეფრემი, იგივე ევგრაფი და იოანე. მღვდელი ევგრაფი 1853 წელს საგარეჯოს წმ. სვიმეონ მესვეტის სახ. ტაძრის წინამძღვრად იხსენიება. მღვდელი იოანე 1830 წელს დაიბადა. პირველდაწყებითი განათლება მან თბილისის სასულიერო სასწავლებელში მიიღო. 1856 წლის 14 ივლისს წარჩინებით დაამთავრა სარატოვის სასულიერო სემინარია, 1856 წლის 12 ნოემბერს ვლადიკავკაზის სასულიერო სასწავლებლის ინსპექტორად და მეორე კლასების მასწავლებლად დაინიშნა. 1857 წლის 9 ივლისის იმავე სასწავლებლის ეკონომოსად დაადგინეს. 1857 წლის 16

11-1  საპატრიარქოს უწყებანი N11 21-26მარტი 2018წ გვ.19

გარეკახელი ბედიაშვილების ოჯახი (გაგრძელება)

სექტემბრიდან მესამე კლასების მასწავლებლის მოვალეობა შეეთავსა. 1857 წლის 31 ოქტომბერს კიევის სასულიერო აკადემიის საბჭომ დაამტკიცა ამ პოსტზე. 1861 წლის 22 ივლისს დიაკვნად აკურთხეს, იმავე წლის 27 ივლისს მღვდლად დაასხეს ხელი და კადგორონის ოსურ სამრევლოში დაინიშნა. ამავე წელს, სასწავლებლის რეორგანიზაცის

შემდეგ, მეოთხე კლასების საღვთო სჯულის მასწავლებლად და ეკონომად დაადგინეს. 1863 წელს გათავისუფლდა სასწავლებლიდან. 1865

წლის 19 ოქტომბერს საგვერდულით დაჯილდოვდა. 1867 წლის 18 აპრილს სკუფია უბოძეს. 1870 წლის 16 თებერვალს საქართველოში დაბრუნდა და თიანეთის წმ. გიორგის სახ. ორშტატიანი ტაძრის წინამძლვრად დაადგინეს. 1872 წლის 23 თებერვალს საგარეჯოს წმ. სვიმონ მესვეტის სახ. ტაძარში გადაიყვანეს. 1873 წლის 3 ივლისიდან 1885 წლის 3 დეკემბრამდე იყო თბილისის მაზრის საგარეჯოს ოლქის მთავარხუცესი.

1885 წლის 3 დეკემბერს საგარეჯოს წმ. იოანე ნათლისმცემლის სახ. ტაძარში განამწესეს. 1889 წლის 28 მარტს კამილავკა ეწყალობა. 1898 წლის 2 ოქტომბერს საგარეჯოს სამრევლოსაეკლესიო სკოლის გამგედ დაინიშნა. 1901 წლის 2 მარტს დროებით აირჩიეს მთავრხუცესად და ამ პოსტზე იყო 1902 წლის 12 დეკემბრამდე. 1904 წლის 14 აპრილს შტატიდან გავიდა და 1905 წლის 12 იანვარს პენსია დაენიშნა. მღვდელი იოანე 1907 წლის 28 აგვისტოს გარდაიცვალა. მეუღლე მაგდანა ზაქარიას ასული (დაბ. 1841წ.) და შვილები: ოლღა (დაბ. 1867წ.), სოფიო (დაბ. 1869წ.), ელენე (დაბ. 187 1წ.), ანასტასია (დაბ. 1873წ., იყო გათხოვილი, მისი ქმარი უგზოუკვლოდ დაიკარგა 1905 წელს), ნინო (დაბ. 1874წ.), მღვდ. სპირიდონი (1875-1930წწ.), მღვდ. ვლადიმერი (დაბ. 1876წ.), ნიკოლოზი (1882-1967წწ.), აკაკი (დაბ. 1884წ.), ქეთევანი (დაბ. 1887წ.). მღვდელი სპირიდონი 1875 წელს დაიბადა. 1897

წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია მეორე ხარისხის დიპლომით. 1898 წლის 6 მარტს ახმეტის ორკლასიანი სამრევლო-საეკლესიო სკოლის მასწავლებლად დაინიშნა. 1898 წლის 1 დეკემბერს თელავის სასულიერო სასწავლებლის ზედამხედველად გადაიყვანეს.

1899 წლის 16 აგვისტოდან თბილისის სასულიერო სასწავლებლის ზედამხედველია.1899 წლის 20 აგვისტოდან 20 დეკემბრამდე I კლასის

მოწაფეებს მართლწერას ასწავლიდა. 1901 წლის 20 აგვისტოდან 1902 წლის 1 მაისამდე II კლასის მართლწერის პედაგოგია, ხოლო 1900 წლის 15 სექტემბრიდან 14 დეკემბერის ჩათვლით ასწავლიდა ქართულ ენას!II,

II და IV კლასებში. 1902 წლის 12 თებერვლიდან 1902 წლის 1 მაისამდე უმაღლეს კლასებში საღვთო სჯულს ასწავლიდა. 1903 წლის 16 დეკემბერს სასწავლებლის წიგნების საწყობის გამგედ დაინიშნა. 1904

წლის 30 მაისს დიაკვნად აკურთხეს, ამავე წლის 6 ივნისს მლვდლად დაასხეს ხელი და საგარეჯოს ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ეკლესიაში განამწესეს. 1906 წლის 15 მარტს ბორჩალოს მაზრის სამრევლო-საეკლესიო სკოლების ზედამხედველად დაინიშნა. 1907 წლის 1 იანვრიდან თბილისის მაზრის სკოლების ზედამხედველია. 1909 წლის 29 მარტს საგვერდულით დაჯილდოვდა. 1909 წლის 29 მაისს სკოლებში თორმეტწლიანი ნაყოფიერი მოღვაწეობისთვის სამახსოვრო

მედალი უბოძეს. 1911 წლის 2 აგვისტოს თბილისის მაზრის"III ოლქის სამღვდლოებამ ეპარქიალურ შეკრებებზე დამსწრე სასულიერო დეპუტატად აირჩია. 1913 წლის 14 აპრილს სკუფია უბოძეს. 1913 წლის 21 თებერვალს რომანოვების დინასტიის 300 წლისთავთან დაკავშირებით სამახსოვრო მედალი გადაეცა. 1914 წლის იანვარში თბილისის სანთლის ქარხნის ზედამხედველის კანდიდატად აირჩიეს 5 წლის ვადით. იგი ასევე ასწავლიდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში მის დახურვამდე. 1916 წლის 20 მაისს კამილავკა ეწყალობა. შთამომავლების გადმოცემით,

სემინარიის გაუქმების შემდეგ მლვდელი სპირიდონი საგარეჯოს ერთ-ერთ ეკლესიაში მსახურობდა. XXს-ის 20-იან წლების დასაწყისში ანაფორა გაიხადა და საერო ცხოვრება დაიწყო. მუშაობდა რუსული ენის

პედაგოგად საშუალო სკოლაში. ყოფილი მოძღვარი 1930 წლის 31 დეკემბერს გარდაიცვალა. დაკრძალეს 1931 წლის 2 იანვარს საგარეჯოს სასაფლაოზე. მეუღლე მარიამ გიორგის ასული (3.11.1886) და შვილები: ალექსანდრე (დაბ. 14.03.1905წ., რესპუბლიკის

დამსახურებული ზოოტექნიკოსი. 1948-1951! წლებში საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის მოადგილე, 1952-1953 წლებში კი მინისტრი), იოანე (დაბ. 2.09.1907წ., რესპუბლიკის დამსახურებული პედაგოგი, წლების მანძილზე იყო სკოლის დირექტორი),

ვახტანგი (5.08.1911- 1926წწ., გარდაიცვალა ადრეულ ასაკში), თეიმურაზი (დაბ. 18.07.1913წ., რესპუბლიკის დამსახურებული ვეტექიმი, წლების მანძილზე მუშაობდა საგარეჯოს რაიონის მთავარ ვეტექიმად), მაყვალა (მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში).

მღვდელი ვლადიმერი 1876 წელს დაიბადა. 1890 წელს თბილისის სასულიერო სემინარიაში ჩააბარა, სადაც მხოლოდ ორი წელი ისწავლა. 1892 წელს თავისი

პირადი ხარჯებით სოფელ საგარეჯოში დააარსა ორკლასიანი სამრევლო-საეკლესიო სკოლა, რომელიც გააწყო სასკოლო მერხებითა და ავეჯით, საეკლესიო წიგნებითა და ინვენტარით. ვლადიმერი საგარეჯოელ მოზარდებს უსასყიდლოდ ასწავლიდა საღვთო სჯულს. 1901 წლის 23 სექტემბერს საქართველოს ეგ-

11-2  საპატრიარქოს უწყებანი N11 21-26მარტი 2018წ გვ.20

გარეკახელი ბედიაშვილების ოჯახი (დასასრული)

ზარქოსმა ფლაბიანემ (გოროდეცკი) დიაკვნად აკურთხა, იმავე წლის 30 სექტემბერს მღვდლად დაასხა ხელი და ხევსურეთში, ბაცალიგოს წმ. გიორგის სახ. ტაძარში განამწესა. ამასთანავე მლვდელი ვლადიმერი კავკასიაში ქრისტიანობის აღმდგენელი საზოგადოების წევრიც გახდა. 1909 წლის 4 ივლისიდან 1911 წლის 19 მარტამდე იგი უადგილოდ იყო. 1911 წლის 19 მარტს საქართველოს ეგზარქოსმა ინოკენტიმ (ბელიანოვი) ორკვირიანი მივლინებით ბაქოს გუბერნიაში მდგარი ამიერკავკასიის

მეორე დივიზიის 52-ე საარტილერიო პოლკის სამხედრო ეკლესიაში

ვნებისა და ბრწყინვალე შვიდეულის  მსახურებათა ჩასატარებლად გააგზავნა. იქიდან მობრუნებული, 1911 წლის 17 მაისს მცხეთის ოლღას წმ. ეკატერინეს სახ. რუსული დედათა მონასტრის

მწირველ მღვდლად დაინიშნა. 1911 წლის 1 ნოემბრიდან 1912 წლის 30 ივლისამდე მცხეთის სამთავროს წმინდა ნინოს სახ. მონასტერთან არსებულ ქალთა სასწავლებელში საღვთო სჯულს ასწავლიდა. 1912 წლის 24 ივლისს მამკოდის წმ. გიორგის სახ. რუსულ დედათა მონასტერში გადაიყვანეს. 1912 წლის 14 სექტემბერს მამკოდის სამრევლო-საეკლესიო სკოლის საღვთო სჯულის პედაგოგად დაინიშნა. 1913 წელს

საგვერდულით დაჯილდოვდა, ხოლო 1916 წლის 22 ივნისს სკუფია უბოძეს. მამა ვლადიმერმაც, თავისი ძმის მსგავსად ანაფორა გაიხადა და საერო ცხოვრება აირჩია. მისი გარდაცვალების წელი უცნობია. მეუღლე ნინო (დაბ. 8.12.1885წ.) და შვილები: თამარი (დაბ. 12.01.1903წ.), მარიამი

(დაბ. 1.09.1905წ.), ნადეჟა (დაბ. 1907წ.), ანა (დაბ. 191 1წ.), ევგენია (დაბ. 1913წ.),