დეკანოზი გაბრიელ ბარნაბიშვილი

დეკანოზი გაბრიელ მიხეილის ძე ბარნაბიშვილი 1875 წელს მღვდლის ოჯახში დაიბადა. სასულიერო პირი იყო მამამისი მღვდელი მიხეილ დავითის ძე ბარნაბიშვილი. მიხეილს მიღებული ჰქონდა შინაური განათლება. იცოდა რუსული ენაც. 1853 წლის 4 ივლისს ნუკრიანის წმ. გიორგის სახ. ტაძრის უშტატო მედავითნედ დაინიშნა. 1858 წელს

თბილისის მოციქულთა თავთა პეტრესა და პავლეს სახ. ტაძარში გადაიყვანეს. 1859 წელს თბილისის ივერიის წმ. ნიკოლოზის სახ. სასაფლაოს ტაძარში განამწესეს. 1862 წლის 14 ივნისს ანჩისხატის ღვთისმშობლის შობის სახ. ტაძარში დაადგინეს. 1863 წლის 18 აპრილს სასულიერო უწყებაში მიიღეს. იმავე წლის 21 ივლისს დუშეთის წმ. ნიკოლოზის სახ. ტაძრის შტატის მედავითნედ დაინიშნა. 1864 წლის 9 თებერვალს საქართველოს ეგზარქოსმა ევსევიმ (ილინსკი) დიაკვნად აკურთხა და ისევ მედავითნის შტატში დატოვა. 1866 წლის 11 დეკემბერს ვლადიკავკაზის მაცხოვრის ფერისცვალების სახ. ტაძარში მედავითნის შტატში დაინიშნა. 1868 წლის 13 ოქტომბერს ეგზარქოსმა ევსევიმ (ილინსკი) მღვდლად დაასხა ხელი და კარდენახის წმ. საბა განმწედელის სახ. ტაძარში განამწესა. 1873 წლის 17 მარტს კავკასიის სასწავლო ოლქის ხელმძღვანელობის გადაწყვეტილებით ზაქათალის სამაზრო სასწავლებელში სალვთო სჯულისა და ქართული ენის მასწავლებლად დაინიშნა. 1881 წლის 22 მაისს საგვერდულით დაჯილდოვდა. 1882 წლის 16 დეკემბერს ჯიმითის წმ. თომა მოციქულის სახ. ტაძარში გადაიყვანეს. 1884 წელს მაღაროს წმ. გიორგის სახ. ტაძარში დაადგინეს. 1889 წელს საქართველოს ეგზარქოსმა პალადიმ (რაევი) მწყემსმთავრული მადლობა გამოუცხადა. მღვდელი მიხეილი 1898 წლის 7 ოქტომბერს გარდაიცვალა.

ჰყავდა მეუღლე მარიამ იოსების ასული (დაბ. 1850წ.).გაბრიელმა წარჩინებით დაამთავრა ჯერ თელავის სასულიერო სასწავლებელი, შემდეგ კი თბილისის სასულიერო სემინარია. იგი თავიდანვე აქტიურად ჩაერთო საზოგადო თუ საეკლესიო ცხოვრების ფერხულში. 1897 წელს გაზ. „ივერია“ მის შესახებ წერდა: „ბ-ნი გაბრიელ ბარნაბიშვილისაგან ჩვენ შემდეგი წერილი მოგვივიდა: „რადგანაც დიდს საჭიროებას შეადგენს ყოველს განათლებულს ქართველის ოჯახში რუსულ-ქართული და ქართულ-რუსული ლექსიკონი, მით უმეტეს, რომ დ. ჩუბინაშვილის

ლექსიკონი აღარსად მოიპოვება, მე განვიზრახე დ.ჩუბინაშვილის ჯერ ხანად რუსულ-ქართულ ლექსიკონის საუცხოვო ყდით და ბ-ნ ჩუბინაშვილის სურათით გამოცემა. ლექსიკონში განდევნილ იქმნება ყველა დაძველებული სიტყვები და მათ ადგილას იხმარება სიტყვები ახლად ხმარებულნი. შრომას უკვე შევუდეგ და ამიტომ ვთხოვ ყველა იმათ, რომელთაც განიზრახეს ამავე ლექსიკონის გამოცემა, ნუღარ შესწუხდებიან ანდა მე დამითმონ". 1898 წელს ქ. თბილისში გაიმართა ქართლ-კახეთის ეპარქიის საეკლესიო სკოლების მასწავლებელთა პედაგოგიური კურსები, რომელსაც გაბრიელიც ესწრებოდა და თავისი აზრიც გამოთქვა ამასთან დაკავშირებით. გთავაზობთ ამ ვრცელ სტატიას შემოკლებით: „ჯერ ისევ ქრისტეს წინად და მის შემდეგ წარმოითქვა ის მეტად საკეთილდღეო და სასარგებლო აზრი, რომ არა თუ მხოლოდ მოწაფეებს, არამედ თვით მასწავლებლებსაც უნდა მიეცეს სპეციალური მომზადება და სწავლება, რადგანაც პირველთ ბედ-იღბალი და გონივრული აღზრდა ამათზე არის დამოკიდებული... სოფლის მასწავლებლის ცხოვრება უკვე საკმაოდ არის ცნობილი. ამ ბოლოხანებში მომეტებულ ყურადღებას აქცევენ მას ბეჭდვით სიტყვასა და საზოგადოებაში. ჯამაგირის ნაკლებულება, საზოგადოების უვარგისობა, თვით განვითარების საშუალების უქონლობა და ძნელი შრომა შეადგენენ იმ არა სასურველს პირობებს, რომელნიც ხელს უშლიან მასწავლებელს თავისუფლად მიეცეს ბავშვთა აღზრდის საქმეს. აქა-იქ მიყრუებულს ადგილებში გაფანტულ მასწავლებლებს მთელი წლობით მარტოდ უხდებათ შრომა, მასთან მოკლებულნი არიან წიგნების კითხვას, რომლითაც შეეძლოთ თვის ცოდნის განვითარება... ამიტომ არც გასაკვირველია, თუ მასწავლებელში ხშირად ვერა უპოვია-რა ჯეროვანი დაკმაყოფილება და ხელისშეწყობა, რად ყრუვდება საუკეთესო მისწრაფებანი და აჩდება რა მას ცუდი ჩვეულება და მიდრეკილება, რად ეკარგება თვის გონებრივ ცდისადმი ინტერესი... სწორედ წინააღმდეგ ამ განსაცდელთა არის მიმართული კურსები. უწინარეს ყოვლისა კურსები აძლევენ შემთხვევას მასწავლებელთ ურთიერთშორის აზრთა შეცვლა-გაცვლისთვის, საუბარისთვის, ერთად მოფიქრებისთვის. აქ იძენენ ისინი ისეთ ახალს აზრებს და შთაბეჭდილებას, რომელიც მათ მთელ წლის განმავლობაში საგზლად მიჰყვებათ.

12-1  საპატრიარქოს უწყებანი N12 28მარტი-3აპრლი 2019წ გვ.18

დეკანოზი გაბრიელ ბარნაბიშვილი (დასასრული)

კურსები მასწავლებლებს უვითარებს საქმის შემცირებას, სიყვარულს და თვის მოწოდებისადმი პატივისცემას. იდეალი, აი რა ამოძრავებს, ბატონებო, მასწავლებლებს. ის აიძულებს მას არასოდეს არ დაკარგოს რწმუნება სინათლის გამეფებაში, თუნდა როგორც შავი და ხშირი ღრუბლითაც იყოს იგი გარემორტყმული... დავამთავრებ ბ. სინოვსკის სიტყვებით: „რაც შეიძლება, სინათლე, ბატონებო სინათლე, ჩვენს ბნელს ერსა“. 1898 წლის ოქტომბერში, მამის გარდაცვალების

შემდეგ, გაბრიელი დიაკვნად აკურთხეს, იმავე თვეში მღვდლად დაასხეს ხელი და მაღაროს წმ. გიორგის სახ. ტაძარში დაინიშნა. 1899 წლის 2 სექტემბერს ახალგორის წმ. გიორგის სახ. ტაძარში გადაიყვანეს. 1900 წლის 17 თებერვალს დუშეთის მაზრის | ოლქის მთავარხუცესად დაინიშნა. ახალგორში ჩასულმა მოძღვარმა მალევე დაიმსახურა იქაური მრევლისა და საზოგადოების სიყვარული. გარდა საეკლესიო მსახურებისა იგი აქტიურად მონაწილეობდა საერო ცხოვრების ფერხულში. კერძოდ, 1900 წლის 23 იანვარს, როდესაც მთელმა ახალგორმა პატივისცემით გააცილა თავისი მკურნალი ექიმი, ბ-ნი გიორგი ივანეს ძე ბროძელი, რომელიც ექვსი წელი ერთგულად და თავდადებით ემსახურა ახალგორს, ამ გაცილების ერთ-ერთი მოთავე, თავად გ. ერისთავთან ერთად, მღვდელი გაბრიელი გახლდათ. ინტელიგენციამ და ხალხმა სოფ. ოძისამდე ჩააცილა მკურნალი, სადაც მეგობრული და ძმური სადილი გაიმართა. სუფრაზე სიტყვები წარმოთქვეს თავადმა გ. ერისთავმა, მამა გაბრიელმა და სომეხმა მოძღვარმა ტერ-ანდრიას არშაკუნმა. 1903 წლის 19 მარტს იგი ქოდალოს ღვთისმშობლის ტაძრადმიყვანების სახ. ტაძარში დაინიშნა.

1905 წელს მოძღვარი ციმბირში, ქ. ნინგუტში მდგარი აღმოსავლეთ ციმბირის 18-ე მსროლელი პოლკის სამხედრო ეკლესიის წინამძღვრად დაადგინეს. 1914 წელს დაიწყო I მსოფლიო ომი და მღვდელი გაბრიელი სარაყამიშის გარნიზონის ეკლესიის კაპელანად დაინიშნა. 1918 წელს დეკანოზი გაბრიელი საქართველოში დაბრუნდა. იგი ალავერდის ეპარქიაში მსახურობდა. ალავერდის ეპარქიის კანცელარიის საბუთებში დაცული ერთი წერილის თანახმად, მას 1922 წლის ივლისში მას ბერად აღკვეცის თხოვნით მიუმართავს საკათალიკოსო საბჭოსათვის, თუმცა მისი ეს სურვილი საქმეში არ გატარებულა. 1924 წლის აგვისტოს გამოსვლების დროს, ხელისუფლებამ მრავალი სასულიერი პირი დახვრიტა, ზოგიც ამ ამბის შემხედვარე შეშინდა და უარი თქვა მსახურებაზე. მათ რიცხვში უნდა იყოს დეკანოზი გაბრიელიც, რადგან 1925 წლის 27 ნოემბერს შედგენილ საქართველოს ეკლესიის სამღვდელოების სიაში იგი აღარ იხსენიება მოქმედი სამღვდელოების რიგებში.

1926 წლის 9 ივნისს თიანეთის ოლქის მთავარხუცესი, დეკანოზი გრიგოლ ჯინჭველაძე ალავერდელ ეპისკოპოს მელქისედეკს (ფხალაძე) წერდა თიანეთის ოლქში საერო ტანისამოსში მყოფ მღვდელთა სიას, სადაც ვკითხულობთ: „დროებით ყოფილი ზემო თიანეთში, დეკანოზი გაბრიელ ბარნაბიშვილიმასწავლებლობს დუშეთის მაზრაში“. ამ წერილის

შემდეგ ყოფილ მოძღვარს კვლავ ვხედავთ საეკ- ლესიო ასპარეზზე. 1927 წლის 10 მაისს ბოდბელი ეპისკოპოსი სტეფანე (კარბელაშვილი) საეპარქიო

კანცელარიას წერდა: „დეკანოზ გაბრიელ ბარნაბიშვილს ვამწესებ ქუთუკლო-ყორაღანში, რასაც იმედია, შეასრულებს ღვთის შეწევნითა და საკუთარის შეგნებით, ღირსეულად და სასიქადულოდ ჩვენი ეკლესიისა. ვაცნობებ ალიბეგლოს სამრევლოს დეკ. ივანიცკის, რომ ნებას ვრთავ მსახურებაზე დროებით საქმის გამორკვევისა. ასევე ვთხოვ დეკ. ფურცელაძეს მოგვაწოდოს ცნობები მღვდელ-მონაზონ მალაქიაზე, მის მოღვწეობაზე, რასაც აფასებენ ვეჯინელები, სად იმყოფება იგი? ვეჯინში არ ჩადგება ღვთაებაში? გვაცნობოს პასუხი". 1927 წლის 15 ივნისს ბოდბის საეპარქიო კანცელარია მცხეთა-თბილისის ეპარქიის კანცელარიას სწერდა: „ჩვენი კანცელარია პატივისცემით სთხოვს ყოვლადსამღვდელო წილკნელ ეპისკოპოს პავლეს, მმართველს მცხეთა-თბილისის  ეპარქიისას, რათა აცნობოს ბოდბის კანცელარიას, რომ მათ მეუფებას ხომ არ აქვს რა საწინააღმდეგო მღვდლის დეკანოზ გაბრიელ ბარნაბიშვილის გამწესების შესახებ სოფელ ქუთუკლოში და ყორაღანში (ზაქათალის მაზრა), რომელსაც უმსახურნია, მას დეკანოზ გაბრიელ ბარნაბიშვილის ბოლო ხანებში სკოლის მასწავლებლად თიანეთის მაზრაში“. ეპ. პავლემ თანხმობა განაცხადა. 1927 წლის 30 დეკემბერს ეპისკოპოსი სტეფანე საქართველოს საპატრიარქოში ბოდბის ეპარქიაზე წლიურ ანგარიშს აგზავნის. წერილის ბოლოში იგი წერდა: „ბოდბის ეპარქიის V ოლქში –– ცუდად იქცევა მღ. იოანე ოდიშვილი, რომელიც ატარებს სამსახურში და ცხოვრებაში ხარისხისადმი არაშესაფერ ხაზსა. ასევე იქცევა დეკ. გაბრიელ ბარნაბიშვილი“.

1928 წლიდან დეკანოზი გაბრიელი ისევ ანებებს სასულიერო მსახურებას თავს და საერო სფეროში გადადის. მისი შემდგომი ბედი უცნობია.

დეკანოზი გაბრიელი დაჯილდოებული იყო: საგვერდულით; წმ. ანასIIIდა II ხარისხის ორდენით; 1916 წლის 16 აპრილს მიღებული აქვს სკუფია;