ტირილითა და გოდებით შეეგებებიან დედმამიშვილები და ახლობლები 16 ივნისს,  ... შენს საფლავზე, კვლავ მოიწვევენ შენს მეგობარამხანაგებს და ცრემლი იწვიმებს შენს სადღეგრძელოდ ავსებულ ჭიქვბში.

დრო არ გაჩერდება, მოვა 16 ივნისი, შენი დაბადების დღე.  ცხოვრებაში ყველაზე ლამაზი ასაკი – 25 წელი, ოცნებებისა და!  სურვილებისა და ნატვრის ყველაზე სასიამოვნო თარიღი.

ტკივილისა და სიამაყის დიდი გრძნობით გილოცავთ დაბადებიდან 25 წელს, შევყურებთ შენს საფლავზე აყუდებული შავი მარმარილოს სვეტს, საიდანაც შენი მებრძოლი სულისკვეთების გამომხატველი სურათი შემოგვცქერის.

    შევყურებთ და ვგრძნობთ, რომ სამშობლოს სიყვარულით ანთებული და ჭაბუკური მგზნებარებით აბრიალებული შენი დიღი გული უსიტყვოდ მიგვიხვდება, რისი თქმაც გვინდა.

    გჯეროდეს, სიმონ, რომ ის დიდი ეროვნული საქმე, რომლის უშუალო და აქტიური მონაწილე შენც იყავი და რასაც შეეწირე, დღეს იქნება თუ ხვალ, კეთილად დაგვირგვინდება. მტერსაც გავუხეთქეთ გული და შევყვირეთ, რომ თუმცა სიმონი მოკალით, მერაბი მოკალით, დინორი მოკალით და, ვინ იცის, კიდევ რამდენი, მაგრამ იცოდეთ რომ არც სიმონით იწყება საქართველო და არც მერაბით მთავრდება, ან დინორით.

    გაჩნდებიან და დაიზრდებიან ბევრი სიმონები, მერაბები, დინორები საქართველოში და გოჯ მიწას არავის დაანებებენ.

გაჩნდებიან და დაიზრდებიან ბევრი სიმონები, მერაბები, დინორები. სიამოვნების გრძნობა მაინც გვეუფლება, ვიცით, რომ შენ მამულისათვის შეწირული ზვარაკი ხარ, სამშობლოსათვის დანთებული სანთელი ხარ, რომელსაც ზეციურ საქართველოში უდევს ბინა და ამით ემშვიდდებით.

„შიდა ქართლი“,

13 ივნისი, 1992. წ.