ავთანდილ ბერაძე 

34 ლამაზი წელი იცხოვრა „კლუბიკამ“, როგორც მას „ავაზელებმა“ შეარქვეს, თავისი ტკბილი, და კაცურ-კაცობის დასტურად.ავთანდილ სარდიონის ძე ბერაძე უღალატო, თავდადებული, ჭეშმარიტი ვაჟკაცი, კარგი შვილი, კარგი მეუღლე და კარგი მამა იყო, სამწუხაროდ, ყველანი აცრემლებული დატოვა თვითონ კი ვაჟკაცურად შეეგება სიკვდილსაც

    სავალდებულო სამხედრო სამსახურის მოხდის შემდეგ ტელევიზიაში საბავშვო გადაცემათა რედაქციაში დაიწყო რეჟისორად მუშაობა. თვალცრემლიანი მეუღლე ქალბატონი ლელა იგონებს, ავთომ. მითხრა: აღარ შემიძლია „მარადიული ხსოვნის“ ყურება, მეც უნდა წავიდე. შენ ნუ გეშინია, მე. არაფერი მომივა ასეთივე. ჯანმრთელი დავბრუნდებიო და. სახლიდან გასვლის წინ საქორწინო ბეჭედი მოიძრო, დამიტოვა და მითხრა: შეინახე, მაინც რა ვიცი რა მოხდებაო“...

    ავთო მოხალისედ შევიდა პირველ ბრიგადაში, თავისი სამსახურებრივი სპეფიკიდან გამომდინარე კლუბის გამგედ დანიშნეს, ოფიცრის წოდება მიიღო,სუულითა და გულით უნდოდა ბიჭების სულიერი გამხნევება, მხოლოდ ერთი კონცერტის ჩატარება მოასწრო ბიჭებისთვის, იმ ავადსახსენებელი დესანტის გადმოსხმის დღეს სოფელ ცაგერასთან ტანკმა გადაუარა ფეხებზე. ორი დღე ეგდო უპატრონოდ, შემდეგ მოახერხეს მისი გამოყვანა, ქუთაისში წამოიყვანეს საავადმყოფოში, მაგრამ ექიმები უძლურნი აღმოჩნდნენ, რადგან ავთოს სამშობლოთვის ანთებული გული გაჩერდა, ესღა მოასწრო ეთქვა: ბიჭებო, ჩემს სანდრიკას მიმიხედეთ, უმამობას ნუ აგრძნობინებთო.