სულ ვიზიტორი : 52182491
განთავსებული სტატია : 4458

მთავარი იუბილარი/ ხსენება

ომი/სამხედრო პირი
სამაჩაბლო/აფხაზეთი 1990-წ-დან
ლევანი ჭოჭუა მძლავრის ძე 1985-08წწ. გარდ. 22 წლის სამაჩბლო სოფ. ქარიატა ხობი ლევანი ჭოჭუა მძლავრის ძე 1985-08წწ. გარდ. 22 წლის სამაჩბლო სოფ. ქარიატა ხობი

426      

ლევანი ჭოჭუა მძლავრის ძე 1985-08წწ. გარდ. 22 წლის სამაჩბლო სოფ. ქარიატა ხობი

რეზერვისტი

მედალი მხედრული მამაცობისთვის, 2008 წ.

1985 – 2008

 ის ერთ-ერთი იყო იმ შვიდი რეზერვისტიდან, ვინც სენაკის სამხედრო ბაზაზე დაიღუპა აგვისტოს ომის დროს, როცა რუსეთმა სენაკის ბაზა დაბომბა.

ლევან ჭოჭუა მეომარი არ ყოფილა, ის მხოლოდ რეზერვისტი იყო – 22 წლის სტუდენტი ბიჭი.

გამოიძახეს. ადგა. არც ბაქოში გაქცეულა და არც ბუჩქებში.

წავიდა, გამოცხადდა პირნათლად და...

დაიღუპა სენაკში. დაბადებითაც სენაკში დაიბადა. მშობლები – მძლავრი ჭოჭუა და ნუცა სერგია-ჭოჭუა ხობში მსახურობდნენ და ამიტომაც მათ ლევანი და მისი და ხობში შეიყვანეს სკოლაში.

ლიკა ლევანზე ერთი წლით უფროსი იყო, მაგრამ მაინც ერთ მერხს უსხდნენ.

„ლიკა მეორე კლასში იყო, ლევანი რომ სკოლაში შევიყვანეთ, მაგრამ იმდენად ნიჭიერი აღმოჩნდა, რომ კომისია შედგა, შეამოწმეს და პირდაპირ მეორე კლასში დასვეს. 5 წლისამ თვითონ ისწავლა წერა-კითხვა, 6 წლისა ვეფხისტყაოსანს კითხულობდა, ერთუცნობიან განტოლებებს ხსნიდა...“ – იხსენებს თვალცრემლიანი დედა.

ოჯახი სენაკში ცხოვრობდა და ყოველდღე ხობში დადიოდა. არადა იმ დროს უკვე სამოქალაქო ომი მძვინვარებდა, ტყვიების წვიმაში უწევდათ ცხოვრება. ოჯახი სენაკიდან საცხოვრებლად ხობის რაიონში, ბებია-ბაბუასეულ ძველ სახლში გადავიდა და ბავშვებიც იქვე შეიყვანეს სკოლაში. თავიდან ასე ფიქრობდნენ, დროებითო. მაგრამ ბავშვებმა ის სკოლა დაამთავრეს. დაამთავრეს წარჩინებით და და-ძმა მოსკოვში წავიდა სასწავლებლად, მოსკოვის ტექნიკურ უნივერსიტეტში ჩააბარა ორივემ და ორი წლის შემდეგაც ორივე ერთად დაბრუნდა საქართველოში, ორივემ აქ, ტექნიკურ უნივერსიტეტში, განაგრძო სწავლა.

ორივემ ერთად დაამთავრა ბაკალავრიატი, ორივემ ჩააბარა მაგისტრატურაში, მაგრამ უკვე მარტო ლიკა ამთავრებს მაგისტრატურას...

არადა, როგორც დედამისი მიყვება, ლევანი დოქტორანტურისთვისაც ემზადებოდა, ჟურნალ „ტრანსპორტში“ სამეცნიერო სტატიებს აქვეყნებდა...

თან საქართველოს ბანკის დიდუბის ფილიალში მუშაობდა მიკროდაფინანსების საკრედიტო ექსპერტად... დღე-დღეზე ფინანსთა სამინისტროში უნდა დაეწყო მუშაობა... ბაკალავრიატი რომ დაუმთავრებია, დედას შეუთავაზებია, იქნებ შენ და ლიკამ მაგისტრატურა საზღვარგარეთ გაიაროთო. ლევანს უარი უთქვამს. დედა ამ უარს თბილისის სიყვარულით ხსნის. ამიტომაც აპირებს ოჯახი სამეგრელოდან მის გადმოსვენებას...

ლევანი რეზერვში პირველად 2007 წელს გამოუძახიათ, 18 დღით. 2008 წლის ზაფხულშიც – 8 დღით...

მესამედ – 8 აგვისტო რომ ჯერაც არ იყო გათენებული...

ლიკა ჭოჭუა, და: „ახალი ჩაძინებულები ვიყავით, ტელეფონმა რომ დარეკა. ერთად გამოგვეღვიძა, საათს შევხედე, 02:47 იყო... ვერაფრით წარმოვიდგენდი, რომ ეს ზარი საბედისწერო აღმოჩნდებოდა ჩვენი ოჯახისთვის. ლევანმა მობილური აიღო და დავინახე, სახე როგორ შეეცვალა. ცოტა ხანში ტელეფონი გაითიშა. ვკითხე, ვინ იყო-მეთქი. ვიღაც უცნობი მირეკავს და მეუბნება, რომ ხვალ, დღის 2 საათზე, ხობის კომისარიატში უნდა გამოვცხადდეო. ისევ დარეკა ლევანის მობილურმა, ამჯერად მეც მესმოდა მათი საუბარი...“

ლიკა ჭოჭუა: „იმ უცნობთან საუბარი რომ დაამთავრა, ტელევიზორი ჩამართვევინა, რამდენიმე წუთში „კურიერის“ საგანგებო გამოშვება დაიწყო. „რუსთავი 2“-ის კორესპონდენტი ტყვიების წვიმის ფონზე საუბრობდა პირდაპირ ეთერში. ლევანს ჟურნალისტებზე ვუთხარი, აი, ესენი არიან ნამდვილი გმირები, თორემ რეზერვისტები როგორ გახდებით გმირები, ნორმალურად იარაღის სროლაც კი არ იცით-მეთქი. ლევანმა პასუხი არ გამცა, დაფიქრებულმა შემომხედა... ამ სიტყვებს ვერ ვპატიობ ჩემს თავს... ვერ ვხვდებოდი, რომ გმირობისთვის სულაც არ არის აუცილებელი იარაღის კარგად ფლობა, გმირობისთვის ის სულისკვეთებაც საკმარისია, რომელიც ლევანს ჰქონდა... „კურიერის“ დამთავრების შემდეგ ტელევიზორი დატოვა, დაძინებას არ აპირებდა, ჩაეძინა, ექვსს ხუთი წუთი რომ აკლდა, გავაღვიძე, ხუთ წუთში უკვე წავიდა, ქუჩაში რომ გავიდა, მხოლოდ რამდენიმე ტაქსი მოძრაობდა, აივნიდან გადავხედე, ლევანის ფეხის ხმა ახლაც ჩამესმის ყურში, ბოლოჯერ ამომხედა და წავიდა... მესიჯებს ვუგზავნიდი, ლევან სად ხარ, ლევან სად ხარ... მწერდა, რომ სამი საათი ელოდა ტრანსპორტს; რომ 9 საათამდე დასავლეთის მიმართულებით არაფერი გავიდა; გორს რომ ბომბავდნენ, იქ მოხვდა; მწერდა, ვერ წარმოიდგენ, რა ხდება, გორში ომია გაჩაღებულიო. „ზესტაფონში ვარ“, „აბაშას გავცდი“... ამის შემდეგ, ლევანმა მხოლოდ ერთხელ დამირეკა სენაკის ბაზიდან...“

ნუცა ჭოჭუა: „სახლში მოვიდა და ჩვენ გავყევით სენაკის ბაზაზე, მე და მამამისი. ზუსტად მიასწრო 2 საათზე. დამპირდა, დაგირეკავთო, აღარ დაურეკავს. საღამომდე ჭიშკართან ვიდექი, ხან ვის ვაბარებდი, დამირეკოს-მეთქი, ხან – ვის, არ მირეკავდა, მე ვრეკავდი და უკვე გათიშული ჰქონდა ტელეფონი. ბოლოს ახლობელი ვნახე, იქ მუშაობდა, დილით ადრე დავარეკინებო, დამამშვიდა, წამოვედით.... შუაღამისას მომიკაკუნა მეზობელმა, სენაკის ბაზაზე გამომყევიო... წავედით... მივედით, ბაზა დაბომბილი იყო, საშინელება ტრიალებდა, იყო ყვირილი, ტირილი, ძებნა, უბედურება, ის ადგილი დაიბომბა ბაზაზე, სადაც ლევანის ბატალიონი იდგა... ფეხთ დავიხადე, მე და ჩემი ქმარი ყველგან ვეძებდით ლევანს... ვაწერინებდი ოფიცრებს ლევანის გვარსა და სახელს, არ ვიცითო, მპასუხობდნენ, დავრბოდი, ვკიოდი, ყველა ასე იყო, ყველა თავის შვილს ეძებდა და ტიროდა... ვერც მკვდარი ვიპოვე, ვერც ცოცხალი... დილიდან ჩემს ტელეფონზე ლევანის ტელეფონიდან დაიწყო რეკვა, გამიხარდა, ცოცხალია, მირეკავს-მეთქი, ვპასუხობდი: ხო, შვილო, ლევან-მეთქი, და ითიშებოდა ტელეფონი... თურმე ლევანი უკვე პროზექტურაშია, შესატყობინებლად რეკავენ. რომ ხვდებიან, დედა ვარ, არ მელაპარაკებიან... ბიძაშვილმა ამოიცნო ლევანი... დასახიჩრებული იყო ჩემი ლამაზი ბიჭი... ლევანი ამ ქვეყნიდან წავიდა იმ რწმენით, რომ მიდიოდა სამშობლოს დასაცავად... დანიშნული შეყვარებული დარჩა... ეკა ფაჩუაშვილი უნივერსიტეტში სწავლობს მეოთხე კურსზე. იმ გაგანია ომში ჩამოვიდა სამეგრელოში და ჩვენთან ერთად ტიროდა ის დღეები...“

ლიკა ჭოჭუა: „ვერ გეტყვით, რომ ბედნიერი ვარ, მაგრამ ამაყი ვარ, რომ ლევანის და ვარ... ძალიან მიმძიმს მისი ტანსაცმლის ყურება, რომელსაც ის ვეღარასოდეს ჩაიცვამს, მის მობილურს დღემდე ვხმარობთ და როცა რეკავს, მგონია, რომ ლევანს ურეკავენ... ერთადერთი იმის რწმენა მასულდგმულებს, რომ ლევანი უფალთანაა და კიდევ ვნახავ იმქვეყნად. ეს მაძლევს იმის ძალას, რომ არ დავეცე... ლევანი მებრძოლი სულის ადამიანი იყო, არაერთი წინააღმდეგობა გადაულახავს, ამჯერადაც ასე მეგონა, მაგრამ მისი მებრძოლი სული უძლური აღმოჩნდა რუსული ბომბების წინააღმდეგ...“

გარდაცვალების შემდეგ ლევანს გადაეცა მედალი მხედრული მამაცობისთვის.






სამაჩაბლო 2008 გარდაცვლილ მებრძოლთა სია ფოტომასალით რეგიონის, ქალაქის, სოფლის მიხედვით.

1 0


447 567 დოკუმენტი 1941-1945 სამამულო ომი

1 0


გორბაჩევი მიხეილ ნიკიფორეს ძე (1917-1955) სამამულო ომის გმირი (1941-1945), თბილისი, ქართლი.

1 0


გონტარი კონსტანტინე მიხეილის ძე (1921-2003) სამამულო ომის გმირი (1941-1945) სოხუმი, აფხაზეთი.

1 0


გოგიჩაიშვილი ნიკოლოზ ივანეს ძე (1903-1945) 41 წლის, სამამულო ომის გმირი (1941-1945) სოფელი ნიგვზიანი, ლანჩხუთი, გურია.

1 0


გვენცაძე ივანე ნიკოლოზის ძე (1907-1990) ,სამამულო ომის გმირი (1941-1945), სოფელი ბარეული, ამბროლაური, რაჭა

1 0


გვანცელაძე ვლადიმერ ვასილის ძე (1919-1970) სამამულო ომის გმირი (1941-1945),სოფელი უკანეთი, წყალტუბო, იმერეთი.

1 0


გერასიმჩუკი დავით ივანეს ძე (1916-1978) სამამულო ომის გმირი (1941-1945) თბილისი, ქართლი.

1 0


გეგეშიძე არკადი სპირიდონის ძე (1902-1974) სამამულო ომის გმირი (1941-1945) სოფელი მელაური, სამტრედია, იმერეთი.

1 0


გახოკიძე მიხეილ ლევანის ძე (1909-1973) სამამულო ომის გმირი (1941-1945) სოფელი ქვაითი,მარტვილი, სამეგრელო.

1 0


გარინი ბორის ივანეს ძე (1921-უცნ.) სამამულო ომის გმირი (1941-1945) სოხუმი, აფხაზეთი.

1 0


გარანიანი ერვანდ გევორქის ძე (1903-1995) სამამულო ომის გმირი(1941-1945) სოფელი ბაღნარი, გაგრა, აფხაზეთი.

1 0


გამცემლიძე შოთა ლევანის ძე (1922-1945) 23 წლის, სამამულო ომის გმირი (1941-1945) სოფ.მაქათუბანი ხარაგაული იმერეთი

1 0


გალუსტაშვილი სოკრატე ალექსის ძე (1920-1981) სამამულო ომი (1941-1945) სოფელი უფლისციხე, გორი, ქართლი.

1 0


გავრილოვი კუზმა ანტონის ძე (1922-1997.) სამამულო ომის გმირი (1941-1945) თბილისი, ქართლი.

1 0


გაბრიაძე გრიგოლ ივანეს ძე (1917-1944) 26 წლის ,სამამულო ომის გმირი (1941-45) სოფელი ძუყნური, ტყიბული, იმერეთი.

1 0


გაბლია ვარლამ ალექსის ძე (1902-1982) სამამულო ომი (1941-45) სოფელი ტამიში, ოჩამჩირე, აფხაზეთი.

1 0


ბულგაკოვი ანდრია ალექსის ძე (1913-1967) სამამულო ომი (1941-45) გორი, ქართლი.

1 0


ვასილ კვაჭანტირაძე (1907-1950) სნაინპერი სამამულო ომი (1941-45) კონჭკათი ოზურგეთი გურია

6 0


ბუკია აკაკი კონსტანტინეს ძე (1914-1975) ომის გმირი. სოფელი ძველი აბასთუმანი, ზუგდიდი, სამეგრელო.

1 0


ბუგაევი ალექსანდრე ლავრენტის ძე (1909-1950) ომის გმირი(1941-1945). ბათუმი, აჭარა.

1 0


სამაჩაბლო/აფხაზეთი 1990-წ-დან


გამოგვიგზავნეთ თქვენი ქალაქის სოფლის გამოჩენილი ადამიანები ავტვირთავთ თქვენი სახელით

1 1


ერეკლე მეფის 300 წლისთავი 7 ნოემბერი 2020 მსვლელობის მონაწილეთა სია თელავი მცხეთა

1 1


ქალიშვილების და ჭაბუკების ხარკად აკრძალვა 1774 წელი ქუჩუკ-კაინარჯის ზავის 23-ე მუხლი

1 0


შეიძლება დაგაინტერესოთ ნიმუში

1 0


საოჯახო წიგნის შექმნის რეკომენდაცია, ელექტრონული ნიმუში

1 0


გურიის რესპუბლიკა, გურიის მხვნელ-მთესველთა რესპუბლიკა 1905-1906 წლები

1 0


ერეკლე მეორე (1720-1798) 300 წელი დაბადებიდან ბრძოლების სია

1 0


ვინ იყვნენ საქართველოს ეკლესიის საჭეთმპყრობელები, რომლებიც მოკლეს. 6 ღვთისმსახური

3 0


თბილისის დაცემა 523-1921 წლები 25 ბრძოლა

1 0


საეკლესიო ახალი წელი 14(ძვ.სტ 1) სექტემბერია

1 0


დანელიების საგვარეულო ტექნოლოგია - ღვინის თაფლით დამუშავება მარტვილი

1 0


მებრძოლ უღმერთოთა კავშირი 1928-1947წწ 202 ათასი წევრი საქართველოში მუკი

2 1


ირაკლი გურამის ძე სამუშია 1976 ჩოხოსანი სოფ. ფშაფი გულრიფში აფხაზეთი

1 0


ირაკლი ოთარის ძე გოგოთიძე თუში მხედარი ალვანი მეფე ერეკლეს სიმბ. მხედარი

2 0


1759წელი მონებით ვაჭრობის აკრძალვა სოლომონ I (1735-1784) -ის მიერ

1 0


სიბრძნე გამონათქვამები

1 0


ანეგდოტი 7

1 0

 

საპატრიარქოს 25 მილიონის განკარგვის სია

1 0


რუის-ურბნისის კრების ძეგლწერა(დადგენილებები)

1 0


როლანდ აბულაძე 18 წლის მოიძია 31 მოგვარე სამხედრო პირი 1800-1920-იანი წლებში ცხინვალი სამაჩაბლო

2 0