ელგუჯა ლომიძე
მამამისი -ჟორჟიკა ლომიძე მუშაობდა ხელოსნად,დედა ვერიკო გრიგალაშვილი იყო მწველავი.მათ ჰყავდათ 1 ქალი და 3 ვაჟი.
ელგუჯა ლომიძე 1971 წელს შევიდა იტრიის საშუალო სკოლაში,დამთავრების შემდეგ შევიდა სურამის პროფტექნიკურ სასწავლებელში,მიიღო მექანიზატორის პროფესია.1982 წელს სწავლა განაგრძო ლენინგრადის სამხედრო-საზღვაო სასწავლებელში, რომელიც ჯანმრთელობის გაუარესების გამო ვერ დაამთავრა.
1984-1986 წწ. მურმანსკში მოიხადა სავალდებულო-სამხედრო სამსახური.
1986 წლიდან ქირით ცხოვრობდა ქ. თბილისში და მუშაობდა სამხატვრო
სახელოსნოში (ამჟამად ფურცელაძის ქ.) კოოპერატივ „ორნამენტში“,
1989 წელს დაქორწინდა ქ. თბილისში მცხოვრებ რუსუდან დავითის ასულ ღვინიაშვილზე,
ეროვნული მოძრაობის დაწყებისთანავე იგი ამ მოძრაობის ერთ-ერთი
აქტიური წევრი იყო.
1992 წელს შევიდა „მხედრიონში“,
1992 წლის 5 ოქტომბერს მოხალისედ წავიდა აფხაზეთში, იყო ოცეულის მეთაური.
ქ. ოჩამჩირეში ერთ-ერთი საბრძოლო ოპერაციის შესრულების დროს მას დაჭრილები გამოჰყავდა ბრძოლის ველიდან, იგი მტრის ტყვიით განგმირული დაეცა 1992 წლის 28 ოქტომბერს.
„უკან მოვდიოდით, წყნარი სიტუაცია იყო და მოუმზადებლები შევხვდით ჩასაფრებულებს, მე დავიჭერი და ელგუჯასკენ რომ მივიხედე, ის უკვე მკვდარი იყო, თავში ტყვიამოხვედრილი, ძირს იწვა“ –- იხსენებს ნაწილის ასმეთაური, ასე დაილუპა კიდევ ერთი სამშობლოზე შეყვარებული ახალგაზრდა.
ელგუჯა ლომიძე დაიბადა 1965 წლის 5 აპრილს, დაბა სურამში. იტრიის საშუალო სკოლის დასრულების შემდეგ სწავლა ლენინგრადის საზლვაო-საინჟინრო სასწავლებელში განაგრძო, სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ კი თბილისის სამხატვრო ტექნიკუმის მსმენელი გახდა.
საბჭოთა არმიის რიგებში სამსახური ელგუჯამ პირნათლად მოიხადა. მსახურობდა ქ. მურმანსკში, საზლვაო ფლოტში. როგორც საზლვაო-საინჟინრო დარგის კარგი სპეციალისტი, ის ვადით განსაზლვრულ დროზე მეტხანს გააჩერეს არმიაში და, საბოლოოდ, მან 4 წელი დაჰყო მურმანსკში. სამხედრო სამსახურიდან დაბრუნების შემდეგ ელგუჯა თბილისში, სამხატვრო სახელოსნოში მუშაობდა, მოსწავლეებს სახვით ხელოვნებას ასწავლიდა. მალე
დაოჯახდა კიდეც და ორი შვილი შემატა სამშობლოს –- თეონა და თორნიკე. მალე აფხაზეთში გაჩაღებულმა კონფლიქტმა საჭირო გახადა სახელმწიფოს სამსახურში სამხედრო სპეციალისტთა ჩართვა. პირველ რიგში კი, თვითონ ელგუჯამ გააცნობიერა ის, რომ მისი ცოდნა და გამოცდილება სამშობლოს სჭირდებოდა. ის ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე გაემართა აფხაზეთისაკენ, ცეცხლის წინა ხაზზე. მისმა ცოდნამ და გამოცდილებამ მრავალჯერ გამოილო დადებითი შედეგი.
1992 წელი, 28 ოქტომბერი, ოჩამჩირე.. ელგუჯა, რამდენიმე თანამებრძოლთან ერთად, საბრძოლო დავალებას ასრულებდა. საჭირო იყო მოწინააღმდეგის პოზიციების დაზვერვა. დავალება კარგად იყო დაგეგმილი და წარმატებითაც შესრულდა. მეომრები უკან ბრუნდებოდნენ, როცა, შემთხვევით, მოწინააღმდეგის მცირერიცხოვან ჯგუფს გადააწყდნენ. გაიმართა ბრძოლა, მტერი გაანადგურეს, მაგრამ...
ელგუჯამ ამ ბრძოლაში სასიკვდყილო ჭრილობა მიილო. ელგუჯა თბილისში ჩამოიყვანეს, საქართველოს ტელევიზია 7 დლის განმავლობაში აცხადებდა მისი დაღუპვის ამბავს, ეძებდნენ მის ახლობლებს, –– ის ხომ ისე წავიდა ომში, რომ ოჯახმაც არ იცოდა, ფიქრობდნენ, სადმე, სახატავად იქნება წასულიო.
ასე დასრულდა ახალგაზრდა, ენერგიული კაცის ცხოვრება, რომელმაც ხანმოკლე სიცოცხლის მანძილზე ბევრის გაკეთება მოასწრო.
ითანამშრომლა და ინფორმაცია მოგვაწოდა მიხეილ ნუგზაქრის ძე ბარბაქაძე დაბ. 1967წ. ვეტერანი წარმ. ხაშური
