მიშიკო თურმანიძე
ქვაში გაციებული ღიმილი
ადამიანი ალალ-მართალი ცხოვრებითა და სასიკეთო საქმეებით ამახსოვრებს ხალხს თავს. ღირსეული ადამიანის გარდაცვალება ახალგაზრდობაშიც და მოხუცებულობაშიც ყოველთვის ტრაგედიაა.მიმდინარე წლის 9 ივნისს 30 წელი შეუსრულდებოდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს აკადემიის კურსანტ მიშიკო (ვასიკო) თურმანიძეს. ცოტა ხანს იცხოვრა მიშიკომ ამქვეყნად, მაგრამ ბევრის გაკეთება მოასწრო. მშობლების და მეგობრების მოსიყვარულემ, შესანიშნავმა მეუღლემ და მზრუნველმა მამამ, სამშობლოს დიდმა პატრიოტმა და ღირსეულმა მოქალაქემ, მუდამ ხალისიანმა და სიკეთით აღსავსემ დატოვა მან ეს ქვეყანა და მარადიულობაში
გადაინაცვლა.
სწავლას დაწაფებული მიშიკო პოლიციელის ღირსეულ, რთულ და რისკიან პროფესიას ეუფლებოდა. სულით ხორცამდე შესძრა იგი საქართველოს მტრების ვერაგობამ და უმალვე იარაღით ხელში მიაშურა საქართველოში დანთებულ ცხელ წერტილებს. სამშობლოს სიყვარულით გულანთებული მიშიკო სამაჩაბლოსა და აფხაზეთში თავდაუზოგავად და ვაჟკაცურად იბრძოდა. მიშიკოს აფხაზეთში ბრძოლის ველზე მიღებული ჭრილობები გაურთულდა. უკურნებელ სენში გადაეზარდა და ოჯახის წევრებისა და მეგობრების დიდი მცდელობის მიუხედავად, მისი გადარჩენა ვერ მოხერხდა.
მწუხარებამ და სევდამ დაისადგურა თურმანიძეების ოჯახში. სამუდამოდ გულმოკლული მშობლები, ფრთამოტეხილი მეუღლე და დაობლებული პატარები დატოვა მიშიკომ. მისი თანაკურსელები და კურსის უფროსი ბ-ნი პეტრე ომანაძე დიდი ტკივილით და ამავე დროს სიყვარულით იხსენებენ მიშიკოს.ახსენდებათ მისი სითბო, ყურადღება და ერთად გატარებული ხალისიანი, სიცოცხლით აღსავსე ცხოვრებისეული ეპიზოდები. ისინი ერთი წუთითაც არ მოსცილებიან მიშიკოს ავადმყოფობის დროს. მხარში ედგნენ, იზიარებდნენ მის
ტკივილსა და ტანჯვას. ხოლო მისი გარდაცვალების შემდეგ კი მაქსიმალურად ცდილობდნენ მორალურად და მატერიალურად დახმარებოდნენ მიშიკოს ოჯახს.
