– შენ ცოცხალი ხათო, მამა! – ბუტბუტებს ბიჭი და ალბომს ათვალიერებს, თან წიგნში დასაბეჭდ ფოტო-სურათს ვეძებთ. ბიჭი განაგრძობს: – ჩემო მამიკო, შენ ისეთი ძლიერი იყავი, ტყვია ვერ მოგერეოდა, შენ ისეთი თვალი გქონდა, მტერი ვერ მოგეპარებოდა, შენ ისეთი შეუდრეკელი იყავი, სიკვდილი ვერ გაგეკარებოდა.
მახსოვს, გვარდიის ოფიცრის ფორმით რომ მოდი, ყველას გაგვეხარდა. გიხდებოდა სამშობლოს დამცველის მუნდირი. ავტომატი მხარზე გადაიკიდე და მალე წადი, თან დამიბარე, მალე მოვალო.
მრავალჯერ იყავი ოსეთში, ძალზე უყვარდი ყველას და ეიმედებოდი.
აფხაზეთში ზუგდიდიდან გუდაუთამდე 21-ე ბატალიონის მებრძოლებთან ერთად იბრძოდი. სოხუმთან რა მოხდა, მამა?!
დაეცა სოხუმი – შენ კი არ ჩანხარ, მაგრამ შენისთანები არ კვდებიან, შენ ცოცხალი ხარ, მამა!
შევყურებ ნაადრევად დავაჟკაცებულ ბიჭს. თვალებს მარიდებს, ტუჩები უკანკალებს და გული მწარედ მეკუმშება, საიმედო სიტყვებს დავეძებ.
უცნაურად შემომყურებს სერიოჟა.
აფხაზ სეპარატისტებს წყევლა-კრულვა შევუთვალე და სერიოჟას ვეუბნები:
– ცოტა დაიცადე და დედა ეტირებათ მაგ ძმათა მკვლელებს! მამაშენი კი უსათუოდ გამოჩნდება, მასეთ ვაჟკაცს მტერი ვერაფერს დააკლებდა. ცოცხალი დაგიბრუნდება მამა, სერიოჟა!
– ვიცი, მამაჩემი ცოცხალია! – მეთანხმება ბიჭი და გულში ვამბობ „ღმერთმაც ჰქნას!“
ეთერ ჟორჟოლიანი
