სიონი (კობის სამრევლო, სტეფანწმიდა) წმ. გიორგის/ღვთიმშობლის შობის ეკლესია
სულ რაოდენობა: 10
ბმულის კოპირება1889 წელს მოინათლა 84 ბავშვი, ჩატარდა 12 ჯვრისწერა
1897 წელს მოინათლა 85 ბავშვი, ჩატარდა 20 ჯვრისწერა
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 გარდაიცვალა 1911 წელს, წინამძღვარი ფშავ-ხევსურეთის | ოლქის მთავარსუცესი, მღვდელი სოფელ საყდრიონის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია (თიანეთის მაზრა) ფოტო
წიკლაური გრიგოლ მთავარხუცესი, გარდაიცვალა 1911 წელს, წინამძღვარი ფშავ-ხევსურეთის | ოლქის მთავარსუცესი, 1870წ. სნო (სტეფანწმიდა) ღვთიმშობლის ეკლესია 1885-1891 წლებში თბილისის სასულიერო სემინარიაში სწავლობდა, რომლის დასრულების შემდეგ თელავის სასულიერო სასწავლებელში მასწავლებლად დაინიშნა. 1896 წელს დიაკვნად აკურთხეს. 1896 წლის 4 სექტემბერს მღვდლად დაასხეს ხელი და მაშნაარის ყოვლადნმინდა სამების სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად განამწესეს. 1897 წლის 24 მაისს სიღნაღის მაზრის სანთლის ქარხნის რევიზორად დაინიშნა. 1899 წლის 14 იანვარს ამტნისხევის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად გადაიყვანეს. 1900 წლის 7 აგვისტოს საყდრიონის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა. 1901 წლის 26 ივნისს თიანეთის მაზრის | ოლქის მთავარხუცესად აირჩიეს.
1902 წლის 8 აპრილს საგვერდულით დაჯილდოედა. მღვდელი გრიგოლი 1911 წლის 14 აპრილს ძვ. სტ. გარდაიცვალა. |
|
|
III ოლქი: 2. სიონის ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ტაძარი -- მღვდელი გიორგი მალანია
|
საპატრიარქოს უწყებანი N36 26ნოემბერი-2დეკემბერი 2009წ გვ.7 დაჯილდოება 23 ნოემბერს, გიორგობის დღესასწაულზე სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია II-მ შემდეგი სასულიერო პირები დააჯილდოვა: დეკანოზი ტარიელ ჟღენტი — მიტრით; დეკანოზი მიქაელ თევზაძე ჯვრით; გამშვენებული დეკანოზი თეიმურაზ თათარაშვილი ― გამშვენებული ჯვრით. დაჯილდოვება 21 დეკემბერს ყოვლადწმინდა სამების სახელობის საპატრიარქო ტაძარში სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია II-მ დააჯილდოვა შემდეგი სასულიერო პირები: არქიმანდრიტის წოდებით იღუმენი მელქისედეკი (ხაჩიძე) და იღუმენი ადამი (ახალაძე); გამშვენებული ჯვრითა და მიტრით -–- დეკანოზი მაქსიმე ფაიქაძე; გამშვენებული ჯვრით -–– დეკანოზი პეტრე ბარამიძე და დეკანოზი დავით შაქარაშვილი; ოქროს ჯვრითა და იღუმენის წოდებით – მღვდელმონაზონი გაბრიელი (ქაჯაია); ოქროს ჯვრითა და დეკანოზის წოდებით – მღვდელი გიორგი კუსრაძე, მღვდელი ანტონ გელაშვილი, მღვდელი მიქაელ თევზაძე, მღვდელი გიორგი წურწუმია და მღვდელი ევდემოზ ალელიშვილი. მღვდელი მიქაელ თევზაძე წმინდა ბარბარეს ტაძარში 2003 წლის 22 აგვისტოდან მსახურობს. - მამაო, ორიოდე სიტყვით გვიამბეთ, როგორ გახდით მღვდელმსახური. - ჩემმა ბავშვობამ დიდუბის ეკლესიაში გაიარა, რადგან ამ ეკლესიის მეზობლად მდებარე, ამჟამად წმინდა ანთიმოზ ივერიელის სახელობის სკოლაში ვსწავლობდი. დედის გარდაცვალების შემდეგ უწმინდესსა და უნეტარესს, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ ილია II-ს ვთხოვე, სტიქარში სამსახურებლად ლოცვა-კურთხევა მოეცა. 2000 წელს ჩავაბარე გელათის სასულიერო აკადემიაში. 2001 წლის 21 ოქტომბერს უწმინდესმა დიაკვნად დამასხა ხელი სიონის საკათედრო ტაძარში. დიაკვნობის პერიოდში გახლდით პატრიარქის ჟამთააღმწერელი. 2002 წლის 16 ივნისს უწმინდესმა ყაზბეგის რაიონში წამიყოლა და ამ დღეს დამასხა ხელი მღვდლად. იმავე წლის 16 ივლისს მისივე ლოცვა-კურთხევით დავინიშნე სტეფანწმინდისა და ხევის ეპარქიის სოფელ სიონის ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ტაძრის წინამძღვრად. მანამდე ვმსახურობდი სოფელ აჩხოტის წმინდა ნიკოლოზის სახელობის მონასტერში. ვიყავი ეპარქიის გაზეთის "მადლიანი სტეფანწმინდის" სარედაქციო კოლეგიის წევრი და მიმყავდა ისტორიული რუბრიკა "კუთხის ეკლესიები და მათი ისტორიული დატვირთვები". უკვე სამი წელია, რაც ამ ტაძარში ვმსახურობ. მყავს ოჯახი, ოთხი შვილი: ლევანი, მარიამი, გიორგი და ნიკოლოზი. - რამდენადაც ვიცი, განათლებით ისტორიკოსი ბრძანდებით და ამ მიმართულებითაც მოღვაწეობთ. - 2006 წელს გამოვეცი ორი სამეცნიერო ნაშრომი: "საქართველოს ეკლესიის როლი ქართული კულტურის გადასარჩენად XIII-XV საუკუნეებში" და "გიორგი ბრწყინვალის სახელმწიფოებრივი, საეკლესიო და კულტურული მოღვაწეობა". ამ ნაშრომებში შევეცადე გამეშუქებინა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ზრუნვა ქართული კულტურის გადასარჩენად, საისტორიო და საეკლესიო ლიტერატურის გამოყენებით დამესაბუთებინა, თუ როგორ მოახერხა ქართულმა ეკლესიამ მტრის გამუდმებული შემოსევებისგან ქართული კულტურის საგანძურის გადარჩენა. ეკლესია ყოველთვის აერთიანებდა დაშლის გზაზე დამდგარ საქართველოს, ძალასა და სიმხნეს მატებდა მას. - მღვდლად მსახურების პერიოდში თქვენთვის რა იყო ყველაზე დიდი სიხარული? - ცოტა ხნის წინ საქართველოს ხელისუფლებამ საპატრიარქოს გადასცა დიღმის მასივში მდებარე არასამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი. კათოლიკოს-პატრიარქის ლოცვა-კურთხევით, მერგო პატივი, ყურადღება მივაქციო აქ დაგეგმილი წმინდა გიორგის ტაძრის მშენებლობას. ვასრულებ პარაკლისებს და იმ სამღვდელმსახურო მოვალეობებს, რასაც ითხოვს მშენებარე ტაძარი. - თქვენ წმინდა ბარბარეს სახელობის ეკლესიის მღვდელმსახური ხართ. როგორი დამოკიდებულება გაქვთ წმინდა ქალწულმოწამის მიმართ? - ჩემი წინაპრები სასულიერო პირები იყვნენ და ჩემს ოჯახში უდიდეს პატივს მიაგებდნენ საეკლესიო დღესასწაულებს, წმინდანებს. მახსოვს, ბარბალობას (ასე ვეძახდით დასავლეთ საქართველოში) დილაადრიან ბებიას გამომცხვარი თბილ-თბილი ლობიანების სურნელი გვაღვიძებდა და გვაგრძნობინებდა ამ დღესასწაულის მადლს. ქალწულმოწამე ბარბარე გამორჩეულია ცხოვრებით, სიწმინდით, მშვენიერებით, უდიდესი კადნიერება აქვს ღვთის წინაშე, ამიტომაც ვევედროთ მას, რომ თავისი ღვთივსათნო მეოხებით დაგვიფაროს ხილული და უხილავი მტრებისაგან, თავისი ლოცვის სხივებით გამოგვიყვანოს ცოდვების წყვდიადიდან და დაგვაყენოს ნათელი გამოხსნის გზაზე: "ქალწულებითა განშვენებულო, წამებითა გაბრწყინებულო, სასწაულთმოქმედო, სენთა და ბუგრთა მკურნალო, წმიდაო მოწამეო ბარბარე, ევედრე ღმერთსა სულთა ჩვენთათვის. ამინ!" |
| ეკლესიის მსახურნი და შემწირველნი |
