ლეილა შონია

სამუშაოდან გასვლის წინ მოინახულა ყველა მისი ავადმყოფი. განსაკუთრებული ყურადღება შეაჩერა სამ მძიმედ დაჭრილ მეომარზე, რომელთაც რამდენიმე დღის წინ საკუთარი სისხლი გადაუსხა. ამათგან ორი თბილისელი ქართველი, ერთი კი სოხუმელი აფხაზი იყო. ისინი თავს უკეთესად გრძნობდნენ და ახლა გაწეული სიკეთისათვის მადლობას უხდიდნენ ლეილას. გოგონამ მებრძოლები გაამხნევა, ჯანმრთელობა უსურვა და დაემშვიდობა. ვინ იცოდა, რომ ეს მათი უკანასკნელი საუბარი იქნებოდა.

ლეილამ თეთრი ხალათი გაიხადა და შინ ტრანსპორტით გაემგზავრა. ავმა ბედისწერამ მას გზაში მოუსწრო. მდინარე გუმისთის მხრიდან აფხაზი ექსტრემისტების მიერ გასროლილი ნაღმი ტროლეიბუსის თავზე გასკდა და ელექტროხაზი დააზიანა. თავის გადასარჩენად ხალხი კარებს მიაწყდა, მაგრამ მგზავრების საშინელი ალიაქოთი ჩაახშო მეორედ გასროლილმა ნაღმმა, რომელმაც ოთხი ადამიანის სიცოცხლე იმსხვერპლა. მათ შორის ლეილა შონიაც იყო.

    გოგონას ტრაგიკული სიკვდილის ამბავი სოხუმის პირველ კლინიკურ საავადმყოფოში ყველაზე ადრე გაიგეს. მედპერსონალის ჭირს არაფრით ჩამოუვარდებოდა სამი დაჭრილი მეომრის მოთქმა: „ჩვენი გულები ლეილას სისხლით მოძრაობენ, მისი გული კი სამუდამოდ გაჩერებულა! ვაი ასეთ სამართალს!..“ ლეილა გიორგის ასული შონია დაიბადა აფხაზეთის რესპუბლიკის გალის რაიონის სოფელ წარჩეში, პედაგოგების ოჯახში, I974 წლის 9 სექტემბერს.

    წარჩეს მეორე საშუალო სკოლის დამთავრებისთანავე სწავლა განაგრძო ჯაფარიძის სახელობის სოხუმის მედსასწავლებელში, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა 1984 წელს. 1985 წლიდან სიკვდილამდე მუშაობდა ოსტროუმოვის სახელობის სოხუმის # 1 კლინიკურ საავადმყოფოში მედმუშაკად.

    ვერაგულად მოკლული ლეილა გიორგის ასულ შონიას ცხედარი ღიღი პატივით დაკრძალეს მშობლიურ სოფელში „წმინღა გორაღ“ წოდებულ სასაფლაოზე.