სულ ვიზიტორი : 61033445238
განთავსებული სტატია : 10475

მთავარი იუბილარი/ ხსენება

აფხაზეთი სამაჩბლო 1990წ-დან მებრძოლები ვეტერანები შსს
სამაჩაბლო
გიორგი მარსაგიშვილი 1981-2008წწ გარდ. სამაჩაბლო დაბ. სოფ. ზემო ქედი დედოფლისწყარო წარმ. სტეფანწმიდა (ყაზბეგი) გიორგი მარსაგიშვილი 1981-2008წწ გარდ. სამაჩაბლო დაბ. სოფ. ზემო ქედი დედოფლისწყარო წარმ. სტეფანწმიდა (ყაზბეგი)

1981-2008 წწ. გარდ. 27 წლის

ბმულის კოპირება

სამაჩაბლო

გვარი მარსაგიშვილი სია

დედოფლისწყარო გამოჩენილი ადამიანები სრული სია

29       ბეჭდვა

გიორგი მარსაგიშვილი 1981-2008წწ გარდ. სამაჩაბლო დაბ. სოფ. ზემო ქედი დედოფლისწყარო წარმ. სტეფანწმიდა (ყაზბეგი)

პოლიციის რიგითი ითვლება უგზო-უკვლოდ დაკარგულად 1981-2008


 გიორგი იმ 6 ბიჭიდან ერთ-ერთია, ცხინვალში სტალინის ქუჩაზე ჭურვი რომ ესროლეს კობრას და დღემდე უგზო-უკვლოდ დაკარგულად, რომ ითვლება... ხუთ თანამებრძოლთან ერთად დაჭრილების გამოსაყვანად შევიდა ცხინვალში... ამ დროს დაეწია მათ კობრას, რუსული საოკუპაციო ჯარების ტყვიამფრქვევი. ვერაფერი, რომ ვერ დააკლეს, ჯავშან-მანქანას საბურავში ესროლეს და ამოტრიალდა... დაჭრილმა ბიჭებმა, სტალინის ქუჩაზე, ერთ-ერთ სახლში შეაფარეს თავი და მერე გაქრნენ...


გიორგი მარსაგიშვილი 1981 წლის 28 ოქტომბერს, დედოფლისწყაროს რაიონში, სოფელ ზემო ქედში დაიბადა.

ციური ქარჩაიძე, დედა: „ობლობაში გავზარდე ორი შვილი, ყველაფერს ვაკეთებდი იმისთვის, რომ არაფერი მომეკლო მათთვის. ზემო ქედის საშუალო სკოლა დაამთავრა, როგორც ბიჭების უმრავლესობა, თავიდან კარგად სწავლობდა, მაღალ კლასებში, მერე ხელი აუშვა. სკოლის დამთავრების შემდეგ, ჯარიდან მოწვევა მოუვიდა. წელიწად-ნახევარი იმსახურა, შინაგან ჯარში, გომბორზე.

ძალიან უნდოდა, სამხედრო აკადემიაში ჩაებარებინა, მაგრამ ამის საშუალება არ მქონდა და ხელი ვერ მივაშველე, დედა მოუკვდეს...“

მშრომელი ბიჭი იყო. ცოტა რომ წამოიზარდა, ოჯახს დიდი კაცივით ედგა მხარში, არაფერს თაკილობდა... ჯარიდან ჩამოსვლის შემდეგ, კერძო დაცვაში იწყებს მუშაობას. მომავალ მეუღლეს, სამსახურში იცნობს და ერთი წლის შემდეგ ქორწინდება.

ალინა მარსაგიშვილი, მეუღლე: „4 წელი ვიცხოვრეთ ერთად... ერთმანეთი 2004 წელს, მის სამსახურთან გავიცანით. ერთი წელი ვიყავით შეყვარებულები და მერე გავიპარეთ. ძალიან თბილი და კარგი ადამიანი იყო...

შეყვარებულობის პერიოდში ბევრ საჩუქარს მიკეთებდა... წლის თავზე შეგვეძინა ლიზი. როცა გაიგო, რომ მამა უნდა გამხდარიყო, ძალიან ბედნიერი იყო... ბავშვს ძალიან ათამამებდა, არაფერს აკლებდა. ყოველთვის აკლდა მამის სითბო და ამას ხშირად ამბობდა... მართალია, ჩემი დედამთილი არაფერს აკლებდათ და კარგადაც აღზარდა ორივე შვილი, მაგრამ მამა ყოველთვის აკლდათ. მამობით ამაყობდა, ლიზი მისთვის ყველაფერი იყო. რაც თვითონ აკლდა ბავშვობაში, უნდოდა რომ შვილისთვის აენაზღაურებინა, მაგრამ მის შვილსაც დააკლდა მამამისი... ბიჭი უნდოდა ძალიან. სამი წლის ხდებოდა ლიზი, კახა ომში, რომ წავიდა... ლიზის მამა კარგად ახსოვს. ახლა, რომ ეკითხებიან სად არისო, ცხინვალშია და მალე მოვაო ამბობს. ხუთი წლის ნოემბერში გახდება...“


9 წლის იყო გიორგი მამა რომ გარდაეცვალა. დედა გმირულად ზრდიდა ორ შვილს... გავა წლები და გმირი დედა, ობლობაში გაზრდილ შვილზე იტყვის, გმირი გამიზრდიაო... მხოლოდ გამზრდელ დედას და ახლობლებს, არ უნდათ დაჯერება, რომ მათი შვილი აღარაა...


ციური ქარჩაიძე, დედა: „ძალიან უყვარდა სოფელი, სადაც დაიბადა და გაიზარდა. მართალია, ბოლო დროს ხშირად ვეღარ ახერხებდა ჩასვლას, მაგრამ წელიწადში ერთხელ ყოველთვის ჩადიოდა...


განსაკუთრებულ დავალებათა მთავარ სამმართველოში, რომ დაიწყო მუშაობა, ძალიან ბედნიერი იყო... სულ სამი თვის დაწყებული ჰქონდა მუშაობა, ჯერ წოდებაც არ ჰქონდა, რიგითი პოლიციელი იყო... ძალიან უყვარდა თავისი სამსახური. მონდომებული იყო... მიღება, რომ გამოცხადდა, ჩააბარა ნორმატივები და გაუმართლა, მიიღეს. ძალიან გახარებული იყო, როგორც იქნა ჩემი ადგილი ვიპოვეო... წინააღმდეგობა არ გაგვიწევია.


პირველი ხელფასი რომ აიღო, ყველას რაღაც გვაჩუქა... ბევრი ოცნება ჰქონდა, საკუთარ კერაზე ოცნებობდა თბილისში, დედა მოუკვდეს...“


ალინა მარსაგიშვილი, მეუღლე: „სახლიდან ბოლოს 10 ივნისს გავიდა. როგორც ყოველთვის იმ დღესაც ჩვეულებრივ გამოგვემშვიდობა. აბა თქვენ იცითო და წავიდა... მას მერე არ გვინახას... როცა კოდორში იყო ყოველდღე ველაპარაკებოდით... ბოლოს 7 აგვისტოს ველაპარაკე, მითხრა: გორში ვარ, არაფერზე არ ინერვიულოთ, ყველაფერი კარგად იქნებაო... ეს იყო ჩვენი ბოლო საუბარი, მას მერე მისი ხმა აღარ გამიგია... ვრეკავდით, მაგრამ ვერაფრით ვეღარ ვუკავშირდებოდით...


ორი წელი გავიდა, მას შემდეგ რაც კახა უგზო-უკვლოდ დაკარგულად ითვლება. დრო გადის და არაფერი ისმის... არავინ არაფერი იცის... სიმართლეს ვერავისგან ვიგებთ... ჩვენ ველოდებით და კიდევ დიდხანს დაველოდებით, მჯერა რომ დაბრუნდება... ყოველ დღე, ყოველ წუთსა და ყოველ წამს ველოდებით... რთულია მის გარეშე ცხოვრება... დრო გადის და უფრო მძაფრდება მისი მონატრება... მას შემდეგ რაც კახა უგზო-უკვლოდ დაკარგულად გამოაცხადეს, სახელმწიფომ დამასაქმა და ახლა იქ ვმუშაობ, სადაც ჩემი მეუღლე მსახურობდა. ძალიან მიჭირს იმ სამსახურში მისვლა... ცხოვრება რთული ყოფილა, მაგრამ ჩემი შვილისთვის უნდა გავუძლო ამ ყველაფერს“.


ნანა მარსაგიშვილი, გიორგის და: „ჩემი ძმა ჩემზე ორი წლით იყო უფროსი... ზედ მყვებოდა. არ არსებობდა რამე, მას რომ ჩემთვის არ გაეკეთებინა. როცა გავთხოვდი ჯარში იყო. იცოდა, რომ შეყვარებული ვიყავი და ძალიან გაეხარდა ჩემი გაბედნიერების ამბავი... ძალიან მიმძიმს მასზე წარსულში ლაპარაკი...“


ვერიკო მარსაგიშვილი, გიორგის ბიძაშვილი: „ძალიან საყვარელი ადამიანი იყო, ჩემზე ოთხი წლით უფროსი... მე სამი ძმა მყავს და გიორგი ჩემი მეოთხე ძმა იყო... სამწუხაროდ ბავშვობიდან ერთად არ ვიზრდებოდით.


16 წლის ვიყავი ერთმანეთი, რომ გავიცანით. მანამდე არანაირი ურთიერთობა არ გვქონდა, მარტო გადმოცემით ვიცნობდით ერთმანეთს. ჩვენმა მამებმაც ერთმანეთი მოგვიანებით გაიცნეს. ყოველთვის იმას ამბობდა, აქამდე რატომ არ ვიცნობდით ერთმანეთსო... მანამდე ჩვენზე არ იყო დამოკიდებული და როცა გავიზარდეთ ერთმანეთი ვიპოვეთ.


ჩვენი გაცნობიდან 6 წელი იყო გასული, გიორგი, რომ დაიკარგა... ხშირად გვირეკავდა, გვკითხულობდა, როგორ ხართო... ძალიან თბილი ადამიანი იყო, მისნაირი თბილი და მოსიყვარულე ადამიანი სანათესაოში არც გვყოლია. ძალიან უყვარდა ხინკალი და ხაბიძგინა, როცა ჩვენთან მოდიოდა, ყოველთვის მის გაკეთებას მხთოვდა. ბოლოს მითხრა ყაზბეგში, რომ ჩამოვალ ჩემს ცოლსაც ასწავლე ხაბიძგინას გაკეთებაო...

ბოლოს 10 ივნისს ვნახე... სამსახური ახალი დაწყებული ჰქონდა, ძალიან გახარებული იყო... ბოლოს 22 ივნისს დამირეკა, დაბადების დღე მომილოცა. მას მერე მესიჯებით ვეკონტაქტებოდით, ბოლოს, რომ მომწერა კოდორში იყო. ალბათ გული უგრძნობდა რაღაცას, თავისი ფოტოები გამოგვიგზავნა ესემესით... აქედან რომ ჩამოვალ, თქვენთან, ყაზბეგში ჩამოვალ დასასვენებლადო...

არეულობა, რომ დაიწყო, მასთან დაკავშირებას ვცდილობდით, მაგრამ ვერაფრით ვუკავშირდებოდით... მერე შევიტყვეთ მისი ამბავი. ჩვენ დღესაც ველოდებით ცოცხალს...“

ერთმანეთი რვა წლის წინ გაიცნეს. ალეკო გიორგის მეჯვარე და ბავშვის ნათლიაა. ერთმანეთი უკანასკნელად ომის დაწყებამდე ერთი თვით ადრე ნახეს. ორივე ცხინვალში იბრძოდა, მაგრამ ბრძოლის ველზე ვერ ნახეს ერთმანეთი.

ალეკო გვალია, გიორგის მეგობარი: „მისი მეჯვარე ვარ და ბავშვის ნათლია. რვა წელია ვიცნობდი. ერთმანეთი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს გავიცანით...

დავალებაზე ყოფნის პერიოდში, რამდენჯერმე გადამარჩინა სიკვდილს. კაცი, რომელიც გავუშვი, მეგონა, რომ არანაირ საფრთხეს არ შეგვიქმნიდა და ვაპატიეთ შეცდომა, უკნიდან მეპარებოდა, მკლავდა... ასეთი შემთხვევები ხშირი იყო, ბევრჯერ უხსნია მეგობრები სიკვდილისგან... ძალიან ბევრი რამის გახსენება შემიძლია ამ ადამიანზე, ცუდის გარდა, რადგან მისგან არავის ცუდი არ ახსოვს. ძალიან თბილი, მეგობრული და ერთგული ადამიანი იყო. ძალიან რთულია ამ ადამიანის გმირობაზე ერთი და ორი მაგალითი მოვიყვანო, იმიტომ, რომ ძალიან ბევრი კარგი აქვს გაკეთებული და თავი დადო ბოლომდე საქართველოს საქმისთვის.

ბოლოს, სანამ ომი დაიწყებოდა ერთი თვით ადრე ვნახე. მერე კოდორში მივლინებით გაუშვეს, მე თბილისში ვიყავი. არეულობა, რომ დაიწყო, დამირეკა, ცხინვალისკენ მოვდივარ და ომში შევხვდებით ერთმანეთსო, ეს იყო, მისი ბოლო სიტყვები...

ომი, რომ დამთავრდა და მეგობრების მოკითხვა დავიწყე, ყველა ვნახე, ზოგი დაჭრილი იყო, ზოგი უვნებელი, მაგრამ გიორგიზე ვერაფერი გავიგე, მერე მითხრეს რომ ცხინვალში ჩარჩა და უგზო-უკვლოდ დაკარგულად ითვლებაო... მართალია, დღესაც არაფერი ვიცით მის შესახებ, ცოცხალია თუ გარდაცვლილია, მაგრამ მან ბოლომდე იბრძოლა და ის გმირია...“

გამომცემლობა „პრაიმტაიმის“ წიგნი „გმირის“ მიხედვით.


„კობრას“ ეკიპაჟის თავგანწირვა

„კობრას“ ეკიპაჟის ტრაგედია ომის პირველსავე დღეს - 2008 წლის 8 აგვისტოს, ცხინვალში, სტალინის ქუჩის N62-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე დატრიალდა.  შსს-ს  განსაკუთრებული დანიშნულების მთავარი სამმართველოს მე-3 სამმართველოს პირველი ასეულის N 307 „კობრას“ ეკიპაჟმა მტერს სასტიკი წინააღმდეგობა გაუწია. მოვლენები შემდეგნაირად განვითარდა. ცხინვალიდან გამოსული ქართველი მეომრები უკან იქ ჩარჩენილი 17 ქართველი ჯარისკაცის გამოსაყვანად შებრუნდნენ. სტალინის ქუჩაზე კი მათ ჯავშანმანქანას ჭურვი მოხვდა. ბიჭები მანქანიდან გადმოხტნენ, სახლს თავი შეაფარეს და მტერთან ხელჩართულ ბრძოლაში ჩაებნენ. 

როგორც ლაშა თევზაძის ოჯახის წევრები აცხადებენ, მათ სარწმუნო წყაროდან იციან, რომ  ოსმა ცოლ-ქმარმა ბიჭები შენობიდან გარეთ გამოიყვანა, მაგრამ ამ დროს მათ რუსები შეხვედრიან და ბიჭები წაურთმევიათ. „დახოცეს თუ არა, ესეც არ ვიცი. 45 ჯარისკაცის ცხედარი რომ გამოიტანეს ცხინვალიდან, თითქოს მათ შორის იყო ჩემი შვილიც, მე არ მინახავს და რაღაცნაირად გულს ვიიმედებ. ძნელია დედისთვის ერთადერთი შვილის დაკარგვა. მხოლოდ ერთი ლავიწის ძვალი იყოო, ასეა ცნობილი ჩვენთვის. ტყვედაყვანილი ადამიანის სხეული ნუთუ ამდენად შეიძლება ყოფილიყო დასახიჩრებული, რომ ერთი ძვალი დარჩენილიყო?!“ - ამბობს ლაშა თევზაძის დედა, მადონა კაცაძე. იქვე დასძენს: ,,კობრა’’ რომ შესულა ცხინვალში, ჩემს შვილს ოსური დროშა დაუნახავს, ბიჭებისთვის უთქვამს, მანქანა გააჩერეთ, უნდა ჩამოვხსნაო, არ უშვებდნენ თურმე, სნაიპერი იქნება ჩასაფრებულიო, მაგრამ ლაშა მაინც გადასულა და ოსური დროშა ჩამოუხსნია“.

„კობრას“ ქართული ეკიპაჟის სიმამაცესა და თავგანწირვაზე რუსული მედიაც ალაპარაკდა. რამდენიმე თვეში ერთ-ერთმა რუსმა ჟურნალისტმა  forums.airbase.ru-ზე შემდეგი სახის ინფორმაცია გამოაქვეყნა: „მაქვს სრული აღწერილობა იმისა, თუ რა მოხდა იქ. ფოტოები კი მთლიანად ადასტურებს, რომ გამოყენებული იყო ყუმბარმტყორცნი „рпг-7“ და არა ტყვიები. შსს სპეცრაზმი... „კობრას“ მოხვდა ორი ჭურვი. ერთი - საბურავში, მეორე კი - პირდაპირ. მანქანა გადაბრუნდა. გაიხვრიტა ჯავშნის ცხვირი, მძიმედ დაიჭრა ეკიპაჟის ერთ-ერთი წევრი. ჭურვის ნამსხვრევმა გახვრიტა სკამი, მძღოლის საფარი მინა და გამოფრინდა გარეთ. გააპო მანქანის წინა ნაწილიც. მეომრებმა გადმოიყვანეს დაჭრილი და თავი აფეთქებულ მანაქანასთან ახლომდებარე სახლს შეაფარეს. მოწინააღმდეგემ სახლს ალყა შემოარტყა და მათ ჩაბარება შესთავაზა. ქართველები არ დათანხმდნენ, როგორც ჩანს, დახმარების იმედი ჰქონდათ. ერთი საათის განმავლობაში ისმოდა რაციაზე, თუ როგორ ითხოვდნენ ისინი დახმარებას. მოკლედ, შტურმის შემდეგ შენობა დაიწვა. ერთი ქართველი ცეცხლმოკიდებული სახლიდან სახურავზე აძვრა  და შესასვლელისკენ ისროდა. იგი იქვე დაიღუპა. დაიღუპა დანარჩენი ხუთიც“. 

ლაშა თევზაძის, ირაკლი აბრამაშვილისა და მამუკა შუბითიძის ცხედრები მხოლოდ ექვსი თვის შემდეგ გადასცეს ოჯახებს, რადგანაც სწორედ ექვსი თვის შემდეგ მოვიდა დნმ-ის ანალიზის პასუხი, რომლის მიხედვითაც მუხათგვერდის სასაფალაოზე დაკრძალულთა შორის ეს ბიჭებიც იყვნენ. რაც შეეხებათ გიორგი მარსაგიშვილს, გიორგი ძირტკბილაშვილსა და ზურაბ ბიბილურს, მათი ბედი დღემდე გაურკვეველია. გავრცელებული ინფორმაციით, ბიჭები არ დაუხოცავთ და თითქოს დღესაც ტყვეობაში იმყოფებიან.  ფაქტია, რომ 8 აგვისტოს შემდეგ ისინი ოჯახებს აღარ დაკავშირებიან. 

ექვსივე ჯარისკაცი ვახტანგ გორგასლის მე-3 ხარისხის ორდენითაა დაჯილდოებული. 

ზაირა მიქატაძე

ჟურნალი "მეციხოვნე"

ლაშა თევზაძე 1985-2008წწ გარდ. სამაჩბლო დაბ. სამტრედია


ირაკლი აბრამაშვილი 1979-2008წწ დაკარგ. სამაჩბლო დაბ. გორი


მამუკა შუბითიძე 1984-2008 წწ დაკარგ. სამაჩბლო დაბ. სოფ. საიმერლო მარნეული


გიორგი მარსაგიშვილი 1981-2008წწ გარდ. სამაჩაბლო დაბ. სოფ. ზემო ქედი დედოფლისწყარო წარმ. სტეფანწმიდა (ყაზბეგი)


გიორგი ძირტკბილაშვილი 1980-2008წწ დაკარგ. სამაჩაბლო დაბ. სოფ. აგარა ქარელი


ზურა ბიბილური 1987-2008წწ დაკარგ. სამაჩაბლო დაბ. სოფ. ქვემო არცევი გორი


კონტაქტი Facebook

საიტი შექმნილი და დაფინანსებულია დავით ფეიქრიშვილის მიერ, მოზარდებში ისტორიული ცნობადიბოს გაზრდის მიზნით.

დავით ფეიქრიშვილი
დავით ფეიქრიშვილი ატვირთა: 09.08.2022
ბოლო რედაქტირება 14.08.2022
სულ რედაქტირებულია 3





მფრინავი, პილოტი, აფხაზეთი სამაჩაბლო, გარდაცვლილი ვეტერანი

2 0

შავნაბადას ბატალიონი გარდაცვლილი მებრძოლები, ვეტერანები

2 0

აქვსენტი (ტასო) ნაჭყებია 1963-1993წწ. გარდ. სოხუმი დაბ. სოხუმი აფხაზეთი

7 0


სამაჩაბლო 2008 გარდაცვლილ მებრძოლთა სია ფოტომასალით რეგიონის, ქალაქის, სოფლის მიხედვით.

2 0


სამაჩაბლოში გარდაცვლილი მებრძოლთა სრული სია 01-16 აგვისტო 2008 წელი

2 0

შინაგან საქმეთა სამინისტრო რედ. ირმა ირემაძე

2 0