დვალეთის სოფელ წაიში ცხოვრობდა მორწმუნე ცოლ-ქმარი. მათ შეეძინათ ვაჟი, რომელიც ჯერ კიდევ დაბადებამდე შესწირეს უფალს. ასეთი ტრადიცია იყო ძველ საქართველოში. გავიხსენოთ გიორგი მთაწმინდელი.

იმ დროს ჯერ კიდევ მონღოლები ბატონობდნენ საქართველოში.

მომავალი წმიდანი თორმეტი წლის რომ გახდა, კლარჯეთის უდაბნოში წავიდა და იქ ბერად აღიკვეცა. შემდეგ ახალგაზრდა დვალი წმიდა მიწის მოსალოცად გაემგზავრა და იერუსალიმში ჩავიდა. მაშინ იერუსალიმში მაჰმადიანები ბატონობდნენ. ყველგან, სადაც მაჰამდიანები ბატონობდნენ, ქრისტიანობის საჯაროდ ქადაგება აკრძალული იყო. ნიკოლოზ დვალი ცდილობდა ქრისტიანობის გავრცელებას და ამისთვის არც ერიდებოდა არავითარ ხიფათს. წმიდა ქალაქში მოძებნა ერთი მცოდნე ენებისა და სთხოვა, მიმიყვანე ყადისთან, ისლამი უნდა მივიღოო. სინამდვილეში, ყადის თვალწინ აღიარა ქრისტიანობა, დაგმო მაჰმადიანთა სჯული და მოუწოდებდა მათ, ეღიარებინათ ქრისტე. მაჰმადიანებმა სასტიკად სცემეს წმიდა ნიკოლოზ დვალი.

ქრისტიანებმა გამოიხსნეს და კვიპროსზე გააგზავნეს, იქაურ ქართულ მონასტერში. კარგა ხანს იმ კუნძულზე მოღვაწეობდა. კვიპროსზე დაახატვინა წმიდა იოანე ნათლისმცემლის ხატი, რომელიც ძალიან უყვარდათ მის მშობლებს და იმ ხატის წინაშე ლოცულობდა ხოლმე გულმხურვალედ.

შემდეგ მთაწმინდისკენ გაუწია გულმა და იქ დამკვიდრება გადაწყვიტა. ერთხელაც ლოცულობდა იოანე ნათლიმსცემლის ხატის წინაშე და უცებ მოესმა ხატის ხმა:

– „ნიკოლოზ, ადექი და წადი იერუსალიმში. იქ არის ერთი ქართველი ბერი და ის გასწავლის ცხონებისა და წამების გზას. განგამტკიცებს, რადგან მას ებრძანება, რაც შენ უნდა გააკეთო“.

კვლავ იერუსალიმს გაემგზავრა ნიკოლოზ დვალი. ჯვრის მონასტერში გაიცნო ის ბერი, რომელზეც ეუწყა. წმიდა ნიკოლოზმა მოახსენა თანამემამულე ბერს, რისთვისაც იყო ჩამოსული.

ლოცვად დავარდა იერუსალიმში მოღვაწე ქართველი ბერი და ევედრებოდა ღმერთს, რათა გამოცხადებოდა მას ნიკოლოზის გასაკეთებელი საქმე. რომ დაიძინა ბერმა ღამით, სიზმარში ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელმა და იოანე ნათლიმსცემელმა აუწყეს მას, რომ ნიკოლოზ დვალი უნდა გამგზავრებულიყო დამასკოში და იქ ეღირსებოდა თავის საწადელს – ქრისტესთვის სიკვდილს.

გააგზავნა ბერმა ნიკოლოზ დვალი დამასკოს. დამასკოში ნიკოლოზი მივიდა მეჩეთთან და შევიდა იმ დროს, როცა ხალხით იყო სავსე, დაიწყო ხმამაღლა ქრისტეს დიდება და ისლამის კრიტიკა. ასეთი რამ არ ეხილათ და არც სმენოდათ დამასკოში. მაჰმადიანებმა სასტიკად სცემეს და საპყრობილეში ჩააგდეს.

იქაურმა მიტროპოლიტმა და ქრისტიანებმა მოახერხეს და გამოიყვანეს ციხიდან. არ დაიშალა ნიკოლოზ დვალმა ჩაფიქრებული საქმე, ისევ მიადგა იმავე მეჩეთს, ისევ შევიდა და უფრო ხმამაღლა და უფრო მწარედ დაგმო მაჰმადის სჯული და ადიდებდა ქრისტეს. კვლავ სასტიკად სცემეს მაჰმადიანებმა ქრისტესთვის სიკვდილად გამზადებული და ისევ საპყრობილეში ჩააგდეს. ორი თვე დაჰყო ციხეში ნეტარმა ნიკოლოზმა. ამ პერიოდში, იოანე ნათლისმცემლის შეწევნით, სასწაულებრივად განიკურნა ცემის შედეგად მიყენებული ტრავმებისგან.

დამასკოელმა ქრისტიანებმა ისევ გამოიხსნეს ციხიდან ერთმორწმუნე ქართველი და უნდოდათ მისი იერუსალიმს წარგზავნა.

ქალაქში მათ შემთხვევით შეხვდათ დამასკოელი ამირა, იცნო ქართველი ქრისტიანი და დაუძახა იქაურ მუსლიმებს: – ეს ის არ არის, ჩვენი რჯული რომ გვიგინაო?! და შეაპყრობინა ნეტარი მამა.

წარადგინეს ქართველი ტყვე ამირათა ამირა დენგისის წინაშე – ყველაფერი მოახსენეს, რაც თქვა და რაც ჩაიდინა ბერმა. დენგისმა სცადა მისი გადაბირება და მრავალი საჩუქრის მიცემას ჰპირდებოდა ქართველ ნეტარს. ნიკოლოზ დვალმა უარყო ყოველივე შეთავაზებული, კვლავ აღიარა ქრისტე თავის ღმერთად და დაგმო მათი წინასწარმეტყველი – მაჰმადი.

გამწარებულმა მაჰმადიანებმა სიკვდილი მიუსაჯეს ქართველ ბერს. მიუახლოვდა ერთი ამირა, რათა თავი მოეკვეთა მისთვის.

უშიშარი ნიკოლოზ დვალი მიტრიალდა აღმოსავლეთისკენ, სიხარულით მიუშვირა კისერი ჯალათს და თან, გალობდა: „დიდება შენდა, ქრისტე ღმერთო, რომელმან ღირს მყავ შენთვის სიკვდილსა!“

ამბობენ, როცა თავი მოჰკვეთეს ნიკოლოზ დვალს, მის მოჭრილ თავს შვიდგზის კიდევ უდიდებია ღმერთი: „დიდება შენდა, ქრისტე ღმერთო“, რამაც დიდად გააოგნა ისლამის მიმდევრები.

ნეტარის სხეული დაწვეს. სამი დღე, თურმე, ნათლის სვეტი ადგა იმ ადგილს, სადაც ნიკოლოზ დვალი აწამეს. ეს მოხდა 1314 წლის 19 ოქტომბერს, სამშაბათ დღეს.

ეს ამბავი რომ გაიგო იერუსალიმში მოღვაწე ქართველმა ბერმა, რომელმაც წარგზავნა წმიდა ნიკოლოზ დვალი ბაღდადში, მადლობა შესწირა ღმერთს და ევედრებოდა, გაეგო წმიდანთა დასში თუ შევიდა მისი მოწაფე ნიკოლოზი.

ერთხელაც წიგნს კითხულობდა ბერი და ანაზდად, დაინახა დიდი ნათლის მთა, იგრძნო ნელსურნელებაც. მთაზე წმიდა მოწამეები იდგნენ, ბრწყინვალედ შემკობილნი. მათ შორის ყველაზე მაღლა იდგა და ყველაზე მეტად ბრწყინავდა წმიდა გიორგი. წმიდა გიორგიმ რომ დაინახა ქართველოი ბერი, ორჯერ ხმამაღლა დაიძახა:

„ნიკოლოზ! გამოდი და იხილე ეს ბერი, შენი მოძღვარი, რომელმაც ბევრი ცრემლი დაღვარა შენთვის!“

წმიდანთა დასიდან გამოვიდა ნათლის გვირგვინით მოსილი ნეტარი ნიკოლოზ დვალი, მოიკითხა მოძღვარი და უთხრა:

„აი, აქ ვარ და აქაა ჩემი ადგილი. ამიერიდან ნუღარ წუხხარ ჩემთვის!“

დვალი შიო (შოთა) მურადის ძე დაბ. 1989წ. წარმ. სოფ. ზედა შავრა ამბროლაური მღვდელი 2022წ. მსახურობს ზემო ფონიჭალის ყოველთა წმინდათა სახელობის ტაძარი 2024წ. ავტ.

დვალელ მოღვაწეთაგან ცნობილნი არიან XI საუკუნის სასულიერო პირნი: მიქელ დვალი, იოანე დვალი და სიმონ დვალი. სასიხარულოა, რომ ამ ისტორიულ ხეობაში დღეს დედათა მონასტერია დაფუძნებული და ღვთის სიტყვა იქადაგება.

დვალელ მოღვაწეთაგან ცნობილნი არიან XI საუკუნის სასულიერო პირნი: მიქელ დვალი, იოანე დვალი და სიმონ დვალი. სასიხარულოა, რომ ამ ისტორიულ ხეობაში დღეს დედათა მონასტერია დაფუძნებული და ღვთის სიტყვა იქადაგება.

დვალი  იოვანე სვიმონის ძე დიაკონი

დვალი  იოვანე სვიმონის ძე დიაკონი 1844წ. პატარა ონი (ამბროლაური) წმიდა გიორგის ეკლესია

საპატრიარქოს უწყებანი N1 5-18იანვარი 2006წ გვ.9 

ხელდასხმა

19 დეკემბერს ყოვლადუსამღვდელოესმა, საგარეჯოსა და ნინოწმინდის ეპისკოპოსმა ლუკამ (ლომიძე) მანავის წმიდა ნიკოლოზის სახელობის ტაძარში დიაკვნად დაასხა ხელი გაიოზ დვალს. ხელდასხმას ესწრებოდა გურჯაანისა და ველისციხის ეპისკოპოსი ექვთიმე (ლეჟავა).

საპატრიარქოს უწყებანი N17 4-10მაისი 2006წ გვ.9

30 აპრილს, საგარეჯოსა და ნინოწმიდის ეპისკოპოსმა ლუკამ (ლომიძე) საგარეჯოს ღვთისმშობლის სახელობის ტაძარში მღვდლად დაასხა ხელი დიაკონ გაიოზ დვალს. მღვდელი გაიოზი დაინიშნა სოფ. პატარძეულის წმიდა შიო მღვიმელის სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად.

საპატრიარქოს უწყებანი N39 15-21 ნოემბერი 2012წ გვ 8

დაჯილდოება

11 ნოემბერს თბილისის ყოვლადწმინდა სამების სახელობის საპატრიარქო ტაძარში სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია II-მ დააჯილდოვა სამღვდელოება. მიტრით –- მუხათგვერდის წმინდა ასი ათასი მოწამის სახელობის ეკლესიის წინამძღვარი, დეკანოზი გაიოზ დვალი; მიტრით – ქუთაისის წმინდა მოციქულთა თავთა პეტრესა და პავლეს სახელობის საკათედრო ტაძრის მღვდელმსახური, დეკანოზი გიორგი გაბუნია; ოქროს ჯვრითა და დეკანოზის წოდებით -– მუხათგვერდის წმინდა ასი ათასი მოწამის სახელობის ეკლესიის მღვდელმსახური, მღვდელი გიორგი ალიბეგაშვილი.

დვალელ მოღვაწეთაგან ცნობილნი არიან XI საუკუნის სასულიერო პირნი: მიქელ დვალი, იოანე დვალი და სიმონ დვალი. სასიხარულოა, რომ ამ ისტორიულ ხეობაში დღეს დედათა მონასტერია დაფუძნებული და ღვთის სიტყვა იქადაგება.

დვალი ევპრაქსია მონაზონი,

1950?წ. მათხოჯი (ხონი) წმიდა ნინოს დედათა მონასტერი

1926-1927 წლებში წილკნის ეპარქიაში აღესრულა რამდენიმე სასულიერო პირი, ზოგიერთმა კი უარი თქვა მღვდელმსახურებაზე. მეუფე პავლეს ლოცვა- კურთხევით სხვადასხვა ეპარქიებიდან გადმოვიდნენ მოძღვრები, რათა შეევსოთ დაცლილი სამრევლოები. ქუთაის-გაენათის ეპარქიიდან - მღვდელ-მონაზონი მაკარი (დავლი) -- დაინიშნა ყურისუბნის სამრევლოში, მღვდელი თეოფილე ბერეკაშვილი -- ქსოვრისის სამრევლოში, მღვდელი სეით კიკნაძე -- მჭადიჯვრის სამრევლოში, ალავერდის ეპარქიიდან -- მღვდელმონაზონი არჩილი (თარაშვილი) -- დაინიშნა ბოკოწინის სამრევლოში. სამღვდელო კომისია გაიარეს და სასულიერო ხარისხში ეკურთხნენ: მედავითნე ბართლომე მოსეს ძე გუდაშვილი -- დაინიშნა ჭართლის სამრევლოში, მედავითნე ილარიონ თეოდორეს ძე თურქაძე -- დაინიშნა ანანურის ეკლესიაში, მედავითნე ბესარიონ ანტონის ძე ივანაშვილი აღიკვეცა ბერად ანტონის სახელით, იკურთხა მღვდლად და შიომღვიმის მონასტრის საძმოში განწესდა. 

დვალი  ილია ტრიფონის ძე

დაბ. 1902წ. საბუე (ყვარელი) მეორე მსოფლიო ომი 1941-45წწ

დვალი  ირაკლი ვლასის ძე

დაბ. 1921წ. საბუე (ყვარელი) მეორე მსოფლიო ომი 1941-45წწ

1912 წლის ჟურნალ „შინაურ საქმეების“ N36-ში გამოქვეყნდა მამა ერასტის სამადლობელი წერილი, სადაც ის მადლობას უხდის ყველა შემომწირველს: „მამაო რედაქტორო! უმორჩილესად გთხოვ ნება მიბოძოთ თქვენი პატივცემული გაზეთის „შინაური საქმეების“ საშვალებით უღრმესი მადლობა გამოუცხადო მე და ჩემი მრევლის მხრით, გარეშე სამრევლოთა მცხოვრებთ, რომელთა შემოსწირეს რწმუნებულ ჩემდამო ჩორჯოს წმიდის სამების ახალი ეკლესიის შენობისათვის: თედორე სიმონის ძე იმედაძემ და მისმა მეუღლემ ეკატერინემ ხუთ-ხუთი თუმანი. აგრეთვე ამათი შეგონებით შემოწირეს შემდეგ პირთა: ერმილე სპირიდონის ძე იმედაძემ 3 მანეთი; პავლე გიორგის ძე იმედაძემ 1 მანეთი; სიმონ გიორგის ძე იმედაძემ 1 მანეთი; ლუკა დიმიტრის ძე პატარიძემ 1 მანეთი; ლავრენტი ალექსის ძე აბუთიძემ 1 მანეთი; დომენტი დიმიტრიოსის ძე აბუთიძემ 50 კაპიკი; მიხეილ ლევანის ძე აბუთიძემ 1 მანეთი; იასონ ანთიმოზ იასონის ძე ჭელიძემ 1 მანეთი; ლონგინოზ მანუჩარის ძე ყიფიანმა 1 მანეთი; ევგენი ყარამანის ძე დალაქიშვილმა 1 მანეთი; სამსონ ლაიშვილმა 1 მანეთი; აპოლონ სიმონის ძე ნამგალაძემ 1 მანეთი; კოსტა დვალმა 1 მანეთი; მიხეილ თედორეს ძე ჩიტალაძემ 1 მანეთი; მალაქია ზაქარიას ძე მეტრეეველმა 50 კაპიკი; კოსტა კაციტაძემ 50 კაპიკი; ანთიმოზა გობეჯიშვილმა 50 კაპიკი; აპოლონ სოფრომის ძე ჯოხაძემ 50 კაპიკი და იოსებ ომანის ძე რაზმაძემ 50 კაპიკი“.