ზაზა გაჩეჩილაძე კიაზოს ძე დაიბადა 1966 წელს შორაპანში გარდაიცვალა 30 ნოემბერი 1992 წელი სოფელი აჩადარა სოხუმი აფხაზეთი

             ეს უკვდავი სიტყვები კარგად ესმოდა ზაზა გაჩეჩილაძეს, რომელიც ზესტაფონის რაიონის დაბა შორაპანში დაიბადა 1966 წლის 29 აგვისტოს.ისტორიულად,შორაპანი ოდითგანვე იყო სიმძლავრე დასავლეთ საქართველოსი.აქ არაერთი გმირი მამულიშვილის აკვანი დაირწა,რომლებმაც შემდეგ უანგაროდ მიიტანეს საკუთარი სიცოცხლე სამშობლოს საკურთხეველზე.დღესაც იგივე მეორდება.საქართველოს ამ პატარა ისტორიულ კუთხეში,დიახ დღეს,მეოცე საუკუნის II ნახევარში,დაბა შორაპანში დაირწა სამშობლოსათვის თავგანწირული რაინდის ზაზა გაჩეჩილაძის აკვანი,აქ გაიზარდა და აქ დავაჟკაცდა.1983 წელს წარჩინებით დაამთავრა შორაპნის რკინიგზის საშუალო სკოლა,გამოირჩეოდა კეთილშობილებით,შრომისმოყვარეობით,უყვარდა სპორტი,განსაკუთრებით ფეხბურთი,თამაშობდა ზესტაფონის საფეხბურთო გუნდში.სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა გააგრძელა თბილისის ტოპოგრაფიულ ტექნიკუმში,რომელიც დაამთავრა 1988 წელს და მუშაობა დაიწყო რკინიგზის სამმართველოში,თავის მშობლიურ რაიონში.

            1992  წლიდან ჩარიცხული იქნა ეროვნული გვარდიის ქუთაისის 23-ე  ბრიგადის საარტილერიო დივიზიონში,საცეცხლე სექციის მეთაურად.იბრძოდა სამშობლოს ტერიტორიული მთლიანობის დასაცავად სამაჩაბლოსა და აფხაზეთში.დაიღუპა სოფელ აჩადარასთან,1992 წლის 30 ნოემბერს,ერთ-ერთი საბრძოლო ოპერაციის შესრულებისას.დასაფლავებულია დაბა შორაპანში.დარჩა ოჯახი,მეუღლე და შვილები.დაბა შორაპანში ქუჩას,სადაც ზაზა გაჩეჩილაძე დაიბადა,მისი სახელი მიენიჭა.

 დედის ნაამბობიდან: ,,ჩემს დაუკითხავად წავიდა გვარდიაში,მე გამიფრთხილდა,არ გამიმხილა,რომ არ მეჯავრა.ნუ გეშინია,დედა,ომში კი არავის მივყავარო.მერე კი მივხვდი მკვდარი შვილი რომ მომიყვანეს“.

 მეზობლების ნაამბობიდან:   ,,ბავშვობიდანვე გვიყვარდა ზაზა.ძალიან კარგი ბიჭი იყო,კეთილშობილი,გულწრფელი.ბავშვები ძალიან უყვარდა,ყველას ეფერებოდა,კოცნიდა.ღმერთმა კი თავისი  შვილების მოსიყვარულებაც არ დააცალა.შვილები მხოლოდ მამის სურათებს ეფერებიან.

ჩანაწერი ზაზას უბის წიგნაკიდან:  ,,წვიმიანი დღე იყო,ცხინვალში საშინლად შემოგვიტიეს,ჩვენი ბიჭები დაწოლილები ვიყავით,ტყვიები სეტყვასავით მოდიოდა,აღარ მეგონა,თუ გადავრჩებოდით რომელიმე ცოცხალი.წარმოვიდგინე,რა მოხდებოდა ჩემს ოჯახში,რომ მომკვდარიყავი“.

ზაზა გაჩეჩილაძის დაღუპვიდან 5 წელი გავიდა,მაგრამ დრომ თავისი მაინც ვერ გაიტანა.დაბა შორაპანი დღესაც ცრემლიანი თვალებით იგონებს ზაზას,ამაყობს,რომ იგი ამ კუთხის შვილია,აქ გაიზარდა და დავაჟკაცდა.

 ზაზა გაჩეჩილაძის უკვდავების ნაზიარებ სულს დავიწყება არ უწერია.

                                                                   მოგონება

      ბუნებამ გაიღვიძა,ზაზა.შენ კი ვერ მოესწარი ბუნების ამ ლამაზ დროს,შენ მხოლოდ 26 გაზაფხული იზეიმე,27-ემ გიმუხლთა. წახვედი ჩვენგან განუხორციელებელი ოცნებების მამა,თან წაიღე ჩემი სიხარული.დააობლე შვილები და ნაადრევად ჩამიკალი სიხარული.1992 წლის 30 ნოემბერს აფხაზეთის ,,მიწაზე“ დატოვე შენი ლამაზი სული,მაგრამ ეგ სიკვდილი არ არის,ზაზა!შენი სული სამშობლოსათვის თავშეწირული გმირების მარადიული სასუფეველის ბინადარი გახდა.შენ ცოცხლობ  და იცოცხლებ ჩემთვის.ჩვენს შვილებს ისე გავზრდი,როგორც ჩვენ,შენს სიცოცხლეში გვინდოდა.მარადიული მოგონება ყოფილიყოს შენი - ჩემო ზაზა!

მეუღლე ხათუნა მარაქველიძე

ითანამშრომლა დიმიტრი ქათამაძე რამაზის ძე 1988 წელი დაბ. ზესტაფონი

ითნამშრომლა სვეტლანა ამირანის ასული ჩხვიმიანი დაბადებული სოფელი ლათა, გულრიფში. 1976 წელს. ცხოვრობდა. სოფელი განახლება, გულრიფში აფხაზეთი.